ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕ ΤΑ ΚΑΨΙΑ

Μια γέρικη καστανιά δίπλα στο μονοπάτι που στη μνήμη της 

έχουν γραφεί τόσοι και τόσοι διαβάτες και περαστικοί.

Πήγα πριν από λίγες ημέρες, όταν έριξε χιόνι στο χωριό μια βόλτα στις γειτονιές κι ο δρόμος με έφερε στον Άγιο Παντελεήμονα όπου αν και μου αρέσει πολύ είχα χρόνια να επισκεφτώ. Ο Άγιος  Παντελεήμονας είναι κάτι σαν λόφος, μια εξοχή του αντερείσματος που κατεβαίνει από το βουνό και κόβει τη θέα προς τα νότια απομονώνοντας το χωριό μας από τα άλλα συγγενή του χωριά Κάψια, την Μεσαία Κάψη (Μ’σοχώρι) και τον Τυμφρηστό. 

Ο Τυμφρηστός μια χιονισμένη μέρα με ανθισμένες τις κορομηλιές, 

όπως φαίνεται από τη στροφή κάτω από τον Άγιο Παντελεήμονα.

Η επίσκεψη λόγω του κρύου ήταν σύντομη αλλά δεν έχασα την ευκαιρία, μιας και δεν είχαν σκεπάσει ακόμη τα φύλλα τα σημάδια του Τόπου να επιχειρήσω να περπατήσω το παλιό μονοπάτι που συνέδεε τα χωριά μεταξύ τους και το τμήμα του από την στροφή κάτω από τον Άγιο Παντελεήμονα καταργήθηκε περί τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 όταν έγινε ο αμαξιτός δρόμος. Το υπόλοιπο διατηρήθηκε πάλι μέχρι που έγινε ο δρόμος από το χωριό μέχρι τον Τυμφρηστό περί το 1970 κι έτσι συντομεύτηκε ο δρόμος προς το Καρπενήσι, σε βαθμό που οι περισσότερες ανάγκες μας εξυπηρετούντα πλέον από εκεί και όχι από την μεριά της Φθιώτιδας. Το παλιό μονοπάτι θυμόμαστε γεμάτο κόσμο στη γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα που έρχονταν από το Μ’σοχώρι (Μεσαία Κάψη) είτε με τα πόδια, είτε καβαλαρία με διάθεση πανηγυριώτικη.

Η εικόνα αυτή μου είχε δημιουργήσει εντύπωση και ήταν η πρώτη θα έλεγα που με εισήγαγε στην έννοια της γειτονίας των χωριών η οποία στηρίζονταν στις συγγένειες όπως αργότερα κατάλαβα. Οι σχέσεις αυτές τότε ήταν πιο πυκνές και πιο ευδιάκριτες από σήμερα αλλά και πιο σαφείς. Ο κόσμος τότε αν και ήταν υποχρεωμένος να περπατάει γιατί δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα, τιμούσε ιδιαίτερα αυτές τις συγγένειες. Το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα στις 27 Ιουλίου ήταν μια ευκαιρία να συναντηθούν οι κάτοικοι και από τα τρία χωριά και να ανανεώσουν με αυτόν τον τρόπο την επικοινωνία τους, να μιλήσουν για κοινά ζητήματα, να διασκεδάσουν και φυσικά να προξενευτούν.

Το μονοπάτι αυτό θυμήθηκα όταν προχθες που λόγω κακοκαιρίας έμεινα στο σπίτι είδα να με καλεί στο δίκτυο κάποιος φίλος που κάτι μου έλεγε το όνομά του. Ήταν ο Θανάσης Στρίγκας από τον Τυμφρηστό με τον οποίο πηγαίναμε, σε διαφορετικές τάξεις βέβαια, μαζί στο Γυμνάσιο Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού. Ο Θανάσης που εδώ και 45 χρόνια ζει και εργάζεται στο Μόναχο της Γερμανίας, διάβασε το κείμενο για τον θάνατο του Νικηφόρου Πανέτσου και με κάλεσε να μιλήσουμε λιγάκι και να μάθει περισσότερα και η κουβέντα σιγά – σιγά οδηγήθηκε ήρθε στα χρόνια του σχολείου, τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες και τα άλλα ενδιαφέροντα που ζούσαμε τότε στα χωριά μας.

Η κουβέντα ήρθε και στις σχέσεις που είχε η οικογένεια του Θανάση με το χωριό μας. Η γιαγιά του ήταν συγγενής με τους Καλατζαίους και έρχονταν συχνά και τους έβλεπε. Σε αυτό το μικρό ταξίδι από τον Τυμφηστό στη Μεγάλη Κάψη που κρατούσε περί την μία ώρα και κάτι ο Θανάσης και η γιαγιά του έρχονταν και πήγαιναν από το παλιό μονοπάτι, αυτό που σήμερα μόλις που φαίνεται μέσα στο κουβαριασμένο δάσος που είναι κάτω από τον Άγιο Παντελεήμονα. Το μονοπάτι που περνάει και μέσα από τα ερείπια αχρονολόγητων κατοικήσεων στην ουσία είναι κλειστό, αλλά αξίζει νομίζω να μαζευτούμε μια μέρα οι χωριανοί να το καθαρίσουμε. Όχι γιατί θα εξυπηρετήσει κάποια επικοινωνία,  γι’ αυτό υπάρχει ο αμαξιτός δρόμος μόλις δέκα μέτρα πιο κάτω αλλά για να θυμηθούμε με την ευκαιρία εκείνο τον παλαιό κόσμο και τις συνήθειες που τον κρατούσαν δεμένο…

Το μονοπάτι ευδιάκριτο ακόμη γεμάτο φύλλα από τις καστανιές.

Θα μπορούσαμε μάλιστα να το προτείνουμε και στους γείτονες Τυμφρηστιώτες και Μ΄σοχωρίτες να μαζευτούμε μια μέρα να καθαρίσουμε καθένας κι ένα κομμάτι από το μονοπάτι όπου φαίνεται ακόμη και στο τέλος να το γιορτάσουμε όλοι μαζί. Έτσι θα θυμηθούμε πως ζούσαν και κινούνταν οι προηγούμενες γενιές που μας παρέδωσαν τον Τόπο κι εμείς με τη σειρά μας τον αφήσαμε να τον πνίξει το δάσος και η σιωπή...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 09042020

ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΘΗΝΑ

Στις ωραίες αναμνήσεις που έφερε χθες το Facebook ήταν και ένα αφιέρωμα που έκανα στα δέντρα της Αθήνας, τον Απρίλιο του 2009, την χρονιά που ξεκινούσαν όλα όσα δεν περιμέναμε να ζήσουμε και να τώρα μετά από μια δεκαετία καλούμαστε να ζήσουμε κι άλλα, πιο χειρότερα και με ελάχιστες ελπίδες να βγούμε από την υγειονομική κρίση.

Εκείνον τον Απρίλιο δεν είχαμε ακόμη πάρει είδηση τι έρχονταν και μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ακόμη φορτωμένοι ψευδαισθήσεις και χωρίς ίχνος  περίσκεψης για το πώς φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Τα επόμενα χρόνια ζήσαμε ακριβώς εκείνο που δεν είχαμε φανταστεί αλλά τα καταφέραμε γιατί το χρήμα που ήταν η ρίζα του κακού, το παράγει ο άνθρωπος όταν είναι υγιής και η κοινωνία τα κατάφερε να ορθοποδήσει. 

Τούτη τη φορά όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά και εκείνο που πιέζεται περισσότερο και δημιουργεί ανασφάλεια είναι η υγεία την οποία υπονομεύει ύπουλα και θανάσιμα ένας αόρατος εχθρός, ο κορωναϊός. Τούτο αποτελεί και το θεμέλιο μιας σειράς αντιδράσεων που κλονίζουν την κοινωνία σε όλες τις εκφράσεις της και υπονομεύει το αίσθημα της ζωής.

Τα περιοριστικά δε μέτρα που έχει επιβάλλει η Πολιτεία για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού,  ασφαλώς και επηρεάζουν το σύνολο της κοινωνίας, ειδικά στις πόλεις που οι πολίτες καλούνται να μείνουν στα σπίτια τους. Σπίτια που επί του προκειμένου δεν είναι φτιαγμένα για κάτι τέτοιο καθώς σαν λαός είμαστε μαθημένοι να ζούμε έξω απ’ αυτά. Οι περιορισμοί αυτού του έξω είναι όντως βαρείς και ήδη αρχίζουν να παρουσιάζονται διάφορα πρωτοφανή φαινόμενα τα οποία είναι και δύσκολο να διαχειριστούν  τα ίδια τα άτομα και βεβαίως η Πολιτεία που πρώτη φορά αντιμετωπίζει τέτοια κατάσταση.

Δεν είναι στόχος αυτού του σημειώματος να θυμίσει την στενάχωρη κατάσταση που ζούμε ούτε να προκαλέσει τον κόσμο να βγει έξω και να γεμίσει τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης όπου η Άνοιξη είναι πλέον ορατή, αλλά να θυμίσει πως όλα αυτά τα ωραία θα τα ζήσουμε πάλι και πολύ πιο έντονα όταν περάσει το κακό. Ας αφήσουμε φέτος την Άνοιξη να περπατήσει στην πόλη όπως αυτή ξέρει τι θα κάνει. Αυτή τη φορά χωρίς κανένας να ασχοληθεί μαζί της ίσως μας δημιουργήσει και κάποιες εκπλήξεις που θα μας αρέσουν.

Ας σκεφτούμε μόνο αυτό και ας την αφήσουμε να δημιουργήσει ένα σκηνικό που ποτέ δεν είχε η Αθήνα ζήσει και οι άλλες πόλεις της χώρας. Ένα σκηνικό όπου τα δέντρα που χαρακτηρίζουν την Άνοιξη στην Αθήνα, μόνα τους θα ανθίσουν, μόνα τους θα βγάλουν φύλλα. Ένα σκηνικό που στήνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή και μπορούμε να το απολαύσουμε χωρίς να συμμετέχουμε από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια μας.

Έτσι ασφαλείς θα καταφέρουμε του χρόνου να είμαστε όλοι ένα κομμάτι του και με τις εμπειρίες που θα προκύψουν σίγουρα θα μας βοηθήσουν να το κάνουμε καλύτερο και να παίζει πλέον ουσιαστικό ρόλο στη ζωή μας. Είναι ένα στοίχημα και πρέπει να το κερδίσουμε, για μας, για τα παιδιά μας και την πόλη μας. Μένουμε ασφαλείς στο σπίτι…

Ας είναι καλά το Facebook που εδώ στην μικρή πατρίδα όπου ζούμε με σχετική ασφάλεια μου θύμισε μέσα από μια σειρά φωτογραφίες την Αθήνα τα προμνημονιακά χρόνια. Τις αναδημοσιεύω συνοδεύοντάς τες με ένα σημείωμα για την σημερινή κατάσταση και αυτό που μας περιμένει όταν περάσει το κακό και μετρηθούμε χωρίς να λείπει κανένας…   

Μεγάλη Κάψη, 07042020     

ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΙΑ ΜΕ ΧΙΟΝΙΑ

Ο απριλιάτικος χιονιάς έρχεται από το Ζαχαράκη.

Μεγάλη μέρα η σημερινή! Δεν βγήκα μόνο από το σπίτι, πράγμα που κάνω καθημερινά αλλά και από το χωριό! Χρειάστηκε να πάω στη Μακρακώμη για προμήθειες και τα σχετικά και όπως συνηθίζω, πηγαίνω με τα πόδια από το χωριό στον Πλατανιά να πάρω το λεωφορείο του Καρπενησίου που εξυπηρετεί και τη δική μας περιοχή, άλλοτε από τον δρόμο και όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες από τα χωράφια – όσα έχει αφήσει δηλαδή το δάσος να φαίνονται. Να πάω από τα μονοπάτια, ούτε λόγος γιατί έχουν κλείσει εδώ και χρόνια αφού και απ’ αυτά δεν περνάει όχι μόνο άνθρωπος, ούτε και κοπάδι. Ούτε και τα αγριογούρουνα τα προτιμούν πλέον, ούτε και τα ζαρκάδια. Τα κοπάδια του χωριού κι αυτά πάνε πλέον από τον δρόμο με την άσφαλτο και ξεχύνονται στα ξέφωτα να βοσκήσουν.

Η σπάνια αγριαοχλαδιά στα Τοίχια του Πάνου Τσιρώνη άνθισε κι εφέτος...

Η διαδρομή είναι περί τα πέντε χιλιόμετρα (δρόμος και χωράφια) και το κάνω συνήθως σαράντα λεπτά και σε όλη αυτή τη διάρκεια παρατηρώ τις όποιες αλλαγές γίνονται και αναλογίζομαι την εποχή που όλος αυτός ο Τόπος από το χωριό μέχρι τον Σπερχειό ποταμό ήταν κάποτε γεμάτος κόσμο και ζωή. Έτσι ανακαλώ στιγμές που πρόλαβα με πολλούς συγχωριανούς να πηγαίνουν στα χωράφια τους και να βόσκουν τα κοπάδια τους ενώ άλλοι περπατούσαν τα μονοπάτια, που ήταν στράτες ολόκληρες, να πάνε για ψώνια στον Άγιο Γεώργιο ή για υποθέσεις τους στη Μακρακώμη ή τη Λαμία καθώς και στο Καρπενήσι.

Μια γενναία γκροστιά στη Λάκα του Δεδούση στ' Αλώνια.

Κάθε εποχή που κάνω αυτή τη διαδρομή μου έρχονται στο νου άλλες εικόνες. Άλλες το καλοκαίρι κι άλλες τις υπόλοιπες εποχές, εικόνες που έχουν να κάνουν με την παραγωγική δραστηριότητα των συγχωριανών κυρίως, λόγος που τους υποχρέωνε να βρίσκονται συνέχεια στο ύπαιθρο. Η μόνη περίπτωση να περιπλανηθεί κάποιος άσκοπα δεν υπήρχε, είτε πήγαινε για λάχανα, είτε για κυνήγι, είτε για σταφύλια και σύκα κάποτε. Απ’ αυτές τις δραστηριότητες μόνο το κυνήγι γίνεται σήμερα κι αυτό την περίοδο που επιτρέπεται. Λάχανα, εκτός του ότι έπαψε ο τόπος να βγάζει γιατί δεν βοσκιέται δεν πάει κανένας να μαζέψει αλλά ούτε και σύκα και σταφύλια γιατί κι αυτά τα κλαριά ξεράθηκαν.

Οι παλιές βελανιδιές που όριζαν την παλιά στράτα στ' Αλώνια 

Προσπαθώ κάθε φορά που κάνω αυτή τη διαδρομή να φέρνω στο νου πρόσωπα που ξεχώριζαν την εποχή γύρω στη δεκαετία του ’70 που καταλάβαινα τη ζωή και βεβαίως συμμετείχα σε ένα σωρό δραστηριότητες. Κάνω κάθε φορά ένα άτυπο προσκλητήριο όταν κατεβαίνω από τις Αγκορτσιές στ’ Αλώνια κι από εκεί στα Δρέματα και τον Πλατανιά. Τους βάζω όλους στη σκηνή και κάθε φορά συμπληρώνω κάποια στοιχεία που μου έρχονται στο νου και συμπληρώνω το ρόλο και την πορεία τους στην Κοινότητα. Ρωτάω και όσες γερόντισσες ζουν ακόμη στο χωριό κι έτσι προχωράω ένα έργο που είχα αφήσει στη μέση.

Οι κεντρωμένες αγριαχλαδιές στα Αλώνια του Γιάννη Τσιρώνη.

Σήμερα έκανα τη διαδρομή βιαστικά και με τα χέρια στις τσέπες γιατί νωρίς το πρωί ξεκίνησε ένα σύννεφο χιονιά από το Ζαχαράκη και το έριχνε σπυρωτό από το χωριό ως τ’ Αλώνια. Κι από την άλλη μεριά, από το Χοντρογιάννη το ίδιο γίνονταν. Η θερμοκρασία ήταν σχεδόν στο μηδέν και το βάδισμα ο καλύτερος τρόπος να ζεσταθώ. Ούτε τη μηχανή δεν μπορούσα να κρατήσω στα χέρια και έτσι περιορίστηκα σε λίγες βιαστικές φωτογραφίες του αγριεμένου τοπίου που κυριαρχούσε το χρώμα της στάχτης. Το μόνο που ξεχώριζε ανάμεσα στα θεόγυμνα δέντρα ήταν οι γκορτσιές που ξεγελάστηκαν από τις προηγούμενες μέρες και ντύθηκαν ανοιξιάτικα. Είναι σκληρά δέντρα αυτά και καταφέρνουν πάντα να δέσουν καρπό, καρπό που αργεί να ωριμάσει και με αυτό θρέφονται πια μόνο τ’ αγρίμια.

Ο απριλιάτικος χιονιάς έρχεται και από του Χοντρογιάννη.

Οι κουτσουπιές στη στροφή στα Δρέματα αρχίζουν να ξεθαρρεύουν

Οι γκορτσιές και κάποιες αχλαδιές που έχει μπολιάσει ο Γιάννης Τσιρώνης στ’ Αλώνια ήταν τα μόνα δέντρα που η εικόνα τους έδειχνε πως τελειώνει κιόλας το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου και άφηναν μια υπόσχεση καρποφορίας. Χαμηλότερα, από τα Κμάσια και κάτω που είναι και πιο ζεστά, είδα τις κουτσουπιές να ετοιμάζονται να ανθίσουν και απέναντι στη Μεξηράδα και στο ποτάμι τις ιτιές να έχουν αρχίσει να πρασινίζουν. Το μεσημέρι που επέστρεψα από τη Μακρακώμη, ο χιονιάς είχε δώσει τη θέση του σε μια θερμή ηλιοφάνεια και αυτό έκανε τα δέντρα να πάρουν περισσότερο θάρρος και σίγουρα τις επόμενες ημέρες θα δούμε να έρχεται η Άνοιξη και στην σιωπηλή μικρή μας πατρίδα στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού. Θα την απολαύσουμε και θα έχουμε να πούμε περισσότερα γι’ αυτήν και τη ζωή του χωριού αυτή την εποχή όταν φύγει το κακό και είμαστε όλοι παρόντες…   

Οι ιστιές στα Πλατενέϊκα και στο ποτάμι άρχισαν να πρασινίζουν...

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07042020 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΠΑΝΕΤΣΟ

Έχουμε τους περιορισμούς για τον κορωνοϊό στο χωριό που μας έχει κλείσει όλους στα σπίτια, έχουμε και έναν καιρό που θυμίζει Φεβρουάριο στις ανάποδές του αλλά χθες η μέρα έγινε πιο βαριά και στενάχωρη γιατί ένας συγχωριανός μας έφυγε για τον ουρανό!

Πρόκειται για τον Νικηφόρο Πανέτσο (1928 – 2020) ο οποίος σίγουρα ήταν μετά τον Ευάγγελο Καλαντζή (πολιτικός και υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις μετά τον Πόλεμο) ο πιο διάσημος συγχωριανός μας. Αυτό γιατί ο Νικηφόρος για πολλές δεκάδες χρόνια ήταν η ψυχή του ιστορικού «Χάνι Πανέτσου» κοντά στη Μεσαία Κάψη, δίπλα στον Σπερχειό και πάνω στο δρόμο Λαμία – Καρπενήσι πριν αυτός πάρει την ανηφόρα για τις Ράχες. Απ’ αυτό το Χάνι περνούσαν και στέκονταν όλοι όσοι πήγαιναν στο Καρπενήσι και παραπέρα ενώ παλιότερα ήταν σταθμός και για όσους περπατούσαν την στράτα από την Αιτωλία προς τη Θεσσαλία. Αυτός ο κόσμος ήθελε να φάει, να πιεί, να ξαποστάσει, να πάρει δυνάμεις κάτω από τα πλατάνια ή δίπλα στο τζάκι και να ξεκινήσει πάλι τον δρόμο του.

Μέσα σε αυτόν τον ποικίλο κόσμο μεγάλωσε και έμαθε ο Νικηφόρος τη ζωή και τα κουμάντα της υπηρετώντας το Χάνι που βρήκε από τον πατέρα του, πάνω από οκτώ δεκαετίες. Τον ήξεραν οι πάντες, από άρχοντες και σημαντικά πρόσωπα όλης της Ρούμελης μέχρι τους ζητιάνους και τους περιπλανώμενους του κόσμου που ξέπεφταν στα μέρη μας. Σε όλους άνοιγε την πόρτα, σε όλους έσφιγγε το χέρι όταν τους αποχαιρετούσε. Όλοι τον θυμόνταν και να μην ήθελαν να σταθούν στο χάνι γιατί βιάζονταν, στέκονταν δυο λεπτά μόνο να τον χαιρετήσουν και να ακούσουν τα ανέκδοτά τους. Έτσι έγινε ο Νικηφόρος Πανέτσος ο πιο γνωστός Καψιώτης σε όλον τον κόσμο και όποιος χωριανός έλεγε κάπου ότι ήταν από την Κάψη (Μεγάλη, Μεσαία ή Πέρα Κάψη) αμέσως τον ρωτούσαν, τι κάνει ο Νικηφόρος και πάντα έφερναν στην κουβέντα το Χάνι και τις απολαύσεις τους σ’ αυτό.

’ όλο αυτόν τον κόσμο, ελάχιστοι ήταν χθες που έμαθαν τον θάνατό του όπως και οι χωριανοί εξάλλου που ήταν χωμένοι στα σπίτια λόγω του κορωνοϊού αλλά και της κακοκαιρίας. Με κακοκαιρία βέβαια έχουμε ξεπροβοδίσει κι άλλους χωριανούς στο παρελθόν και όλοι τους συνοδεύσαμε στην τελευταία τους κατοικία στην Παναγία. Με τον κορωνοϊό όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ούτε στην εκκλησία μπορούσαμε να πάμε, αφού δεν έπρεπε να δημιουργηθεί συνωστισμός, ούτε και στο νεκροταφείο.

Έτσι στον Νικηφόρο Πανέτσο, τον τελευταίο αποχαιρετισμό στην Αγία Τριάδα έδωσαν λίγοι στενοί συγγενείς του και οι ίδιοι στην ταφή του έριξαν λίγο λασπωμένο χώμα. Από τους χωριανούς, δυο – τρεις πήγαμε ως εκεί και τον χαιρετήσαμε από μακριά. Κανείς μας, ούτε οι συγγενείς, ούτε οι άλλοι πιστεύαμε πως ο Νικηφόρος έφυγε τόσο αθόρυβα από τη ζωή και πως δεν πρόκειται να τον ξαναδούμε στο Χάνι ή στο χωριό. Κανείς δεν θα το πίστευε αν δεν έβλεπε τους νεκροθάφτες που σήκωσαν το φέρετρό του και μετά φτυάρισαν βιαστικά φορώντας μάσκες και γάντια. Ο Νικηφόρος έφυγε και μαζί του μια ολόκληρη εποχή.

Ας είναι ελαφρό το χώμα που τον σκέπασε…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 07042020

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ…

Μένουμε στο σπίτι… Ούτε ο καιρός στη μικρή πατρίδα δεν επιτρέπει σήμερα εξόδους και είναι μια ευκαιρία ακόμη να θυμηθούμε τα περασμένα και να αναλογιστούμε τα τωρινά. Με τη σκέψη σε όλους στο χωριό και όπου βρίσκεται ο καθένας μας. Καλή δύναμη…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 06042020

ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ… ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Φρέσκιες από το σημερινό απόγευμα στην Κάτω Γειτονιά. Ελπίζουμε ως αύριο το πρωί να μην κάνουν τον κόπο να έρθουν εκχιονιστικά γιατί δεν το κουνάμε καθόλου από το σπίτι γιατί θέλουμε όταν περάσει το κακό να μετρηθούμε και να μην λείπει κανένας…

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 04042020