Η ΠΟΥΤΙΓΚΑ ΓΙΓΑΣ ΓΛΥΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ

Περίμενα πως και πως να ήμουν σήμερα στην Καρδίτσα, να δω, να φωτογραφίσω και να βεβαίως να δοκιμάσω ένα κομμάτι από τη μεγαλύτερη πουτίγκα στην Ελλάδα που έφτιαξαν για να τιμήσουν το τοπικό γλυκό τους οι ζαχαροπλάστες της πόλης στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για τα Χριστούγεννα και τη νέα Χρονιά «Παυσιλυπούπολη» που διοργανώνεται στο ωραίο πάρκο «Παυσίλυπο», στο κέντρο της πόλης από τον Δήμο Καρδίτσας, την Περιφέρεια Θεσσαλίας και το τοπικό Επιμελητήριο.

Δεν τα κατάφερα όμως να πάω κι έτσι έζησα την ωραία και γλυκιά ατμόσφαιρα μέσω ανταποκριτών και από τις φωτογραφίες των συναδέλφων από το www.karditsapress.gr και με χαρά είδα πως το ευχαριστήθηκαν μικροί και μεγάλοι. Εύχομαι στους φίλους ζαχαροπλάστες της Καρδίτσας του χρόνου να φτιάξουν μια άλλη πουτίγκα που να ξεπερνάει τα 200 μέτρα και τους 4 τόνους βάρος γιατί όπως πληροφορήθηκα δεν έμεινε ούτε ψίχουλο από το ωραίο γλυκό τους.

Οι εκδηλώσεις της «Παυσιλυπούπολης» για μικρούς και μεγάλους και τους επισκέπτες της Καρδίτσας συνεχίζονται μέχρι τις 6 Ιανουαρίου. Περισσότερα στο  https://web.facebook.com/pausilipoupoli/?fref=ts

ΑΘΗΝΑ, 1012016

Η ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ

Τέτοιες ομορφιές βλέπεις μόνο όταν ανοίγεις αυτό τον καιρό το παράθυρο ή την πόρτα στο σπίτι του χωριού· σμήνος τα μικροπούλια να είναι κουρνιασμένα στα κλαριά γύρω από την αυλή μας να περιμένουν ένα ψίχουλο από το τραπέζι της μάνας μου η οποία, πάντα μόλις τελειώσουμε το φαγητό παίρνει το τραπεζομάντηλο και το τινάζει σε μια άκρη να έρθουν τα πουλιά να φάνε. Κι αυτά ξέρουν την ώρα που τρώμε και περιμένουν το μεσημεριανό τους ή το δείπνο. Με στοχευμένα πετάγματα ορμούν στο χώμα, τσιμπάνε όσα προλάβουν και αμέσως φεύγουν για την κούρνια τους στο εσωτερικό των θάμνων που δεν μπορούν να μπουν οι γάτες και για περισσότερη ασφάλεια, στις τρύπες που αφήνουν τα κεραμίδια.  

Είναι πολλά, διάφορα είδη που ξεχειμωνιάζουν δίπλα από τα σπίτια (όσα είναι ζωντανά βεβαίως του χωριού) και συντροφεύουν τους λίγους κατοίκους που βιώνουν σκληρά το χειμώνα της φύσης και το πιο πολύ το χειμώνα της ζωής τους στα ατέλειωτα βράδια και στις παγωμένες σιωπηλές ημέρες. Σπουργίτια, σπίνοι, παπαδίτσες, καμιά φορά έρχεται και κανένα κοτσύφι, όλα όμορφα αλλά εκείνο που ξεχωρίζει, για την σοβαρότητα που έχει τις μελετημένες κινήσεις του είναι ο κοκκινολαίμης ή κομπογιάννος όπως τον λέμε στα μέρη μου. Αρχοντικός, καχύποπτος, αφήνει το κλαρί του μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα πιάσει το ψίχουλο και γράφει την βιαστική τροχιά του σαν μια πινελιά από λαμπερά στην αυλή που δειπνούν τα μικροπούλια.    

ΥΓ. Η φωτογραφία κοκκινολαίμη ή τρυποφράχτη της Χίου, δανεική από τον τοίχο της Αργυρώς Φλάμου

ΑΘΗΝΑ, 10122016

ΕΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΔΥΟ!!!

Η πρώτη εντύπωση που θα πάρει όποιος θα δει εμένα και το καλό φίλο και συνάδελφο  Θύμιο Κάκο να δαγκώνουμε από τις δυο άκρες ενός κουλουριού Θεσσαλονίκης με σουσάμι και θα εκτιμήσει, είναι που έφερε η κατάσταση τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Ένα κουλούρι στα δύο!!!  Αυτά θα μπορούσε να σκεφτεί όποιος μας έβλεπε σήμερα στη συγκέντρωση που κάναμε έξω από τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ (καμιά εκατοπενηνταριά άτομα ή τρία πούλμαν όπως είπε κάποιος που βλέπει ψύχραιμα τα πράγματα) και στην άτονη πορεία που κάναμε στη Βουλή.

Από την άλλη όμως, κάποιος άλλος που δεν ήξερε τι κάναμε τόσοι άνθρωποι εκεί, στη γωνία Ακαδημίας και Βουκουρεστίου, και μας έβλεπε να τραβάμε ο ένας από εδώ και άλλος από εκεί με τα δόντια μας το κουλούρι, μπορεί να υπέθετε πως μας ενώνει μια βαθιά φιλία και θέλουμε να μοιραζόμαστε, δημόσια μάλιστα σε αυτούς τους καιρούς που η πείνα γίνεται ολοένα και πιο φανερή κι αυτό το ταπεινό κουλούρι με την μεγάλη τρύπα στη μέση.

 -  Ευχαριστούμε τη συνάδελφο Βέτα Μεγάλου για τη φωτογραφία…

ΑΘΗΝΑ, 07122016

ΤΟΙΧΟΙ ΒΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΡΟΚΟΥ

Κάποιοι θεωρούν πως το χρώμα που του κρόκου των χωριάτικων αυγών είναι αυτό που είχαν τα παλιά κτίρια της Αθήνας όταν ήταν καινούργια - δεν εξηγείται αλλιώς η μανία να βάφουν με ώχρα τέτοιων αποχρώσεων  ότι ανακαινίζεται, ανεξάρτητα μεγέθους και να προκαλούν όποιον θέλει να υπογράψει ένα αμφισβητούμενο έργο πάνω τους.

Κάπως έτσι είδα την Κυριακή το πρωί την περίφημη «Villa Amalia» ή 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων με έτος ίδρυσης το 1862, κτίριο που υπέφερε αρκετά χρόνια από την εγκατάλειψη και τις καταλήψεις και το οποίο ανακαινίστηκε προσφάτως και λειτουργεί πάλι ως σχολείο. Ακολούθησα το νήμα που άπλωνε το κίτρινο χρώμα των φύλλων που είχαν οι ακακίες στην αρχή της οδού Χέιδεν, από το ρημαγμένο Green Park ως το Πεδίον του Άρεως ως την Αχαρνών και εντυπωσιάστηκα από το δέσιμο που έχουν οι αποχρώσεις τους αυτές τις ημέρες και τις αντιθέσεις της δοκιμασμένης από τον καιρό και τον αέρα ώχρας που δημιουργούνται με ορισμένους τοίχους παλιών κτιρίων, δίνοντας ένα βαθύ τόνο μελαγχολίας στον αθηναϊκό χειμώνα κι έφτασα ως την Αχαρνών, μια στιγμή μάλιστα που δεν είχε πολύ κίνηση από εμπορευόμενους με Ντάτσουν η περιοχή κι έτσι προέκυψε μια σειρά φωτογραφιών με θέμα τους κροκάτους τοίχους της πόλης πριν αυτοί αρχίσουν να φιλοξενούν καλλιτεχνικά έργα, συνθήματα και αφίσες κάθε είδους… 

ΑΘΗΝΑ, 07122016

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ» ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ

Μαζί πορευτήκαμε εδώ και τρεις – τέσσερις δεκαετίες·  στη ζωή, στην πόλη, στη δουλειά κυρίως όπου ζήσαμε και μοιραστήκαμε πολλά πράγματα - στους δρόμους, στις πλατείες, τις εφημερίδες, στις εκδόσεις, στις ιδέες. Μπροστά στην κάλπη την περασμένη χρονιά όμως, ορισμένοι το ξανασκεφτήκαμε αφού κάποιες και κάποιους τους ξέραμε πολύ καλά και καθώς η εμπιστοσύνη στα πρόσωπά τους είχε ήδη δοκιμαστεί σε πολλά πεδία, κρατηθήκαμε να τους ψηφίσουμε γιατί δεν θέλαμε να πάρουν τόσο πολύ θάρρος στην καρέκλα της εξουσίας που ήταν βέβαιο που θα κέρδιζαν. Τους το έδωσαν όμως πολλοί άλλοι και έφτιαξαν κυβέρνηση μαζί με εκείνους που έφτυναν και έβριζαν και τώρα, για να δέσει καλύτερα η συνεργασία τους, βάζουν στο παιχνίδι και τους χειρότερους, τους κατάμαυρους και έτσι, όχι μόνο δεν μας δικαιώνουν για τις επιφυλάξεις που είχαμε αλλά δυστυχώς μας κάνουν, αφού δεν μπορούν αυτοί γιατί έχασαν και την τελευταία φλούδα από τσίπα στην «αριστερή» πολιτική τους,  να ντρεπόμαστε και για λογαριασμό τους…

ΥΓ. Η φωτογραφία δανεική από το δίκτυο και οι ευχαριστίες στο φωτογράφο δεδομένες. 

ΑΘΗΝΑ, 06122016

Η ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΤΗΝ "ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΥΠΟΛΗ"

Με μια μεγάλη γιορτή στο Παυσίλυπο, το μεγάλο πάρκο στο κέντρο της πόλης άρχισαν χθες στην Καρδίτσα οι εορταστικές εκδηλώσεις «Παυσιλυπούπολη 2016-17» που συνδιοργανώνουν ο Δήμος Καρδίτσας, η Περιφέρεια Θεσσαλίας- Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και το ΕΒΕ, θα διαρκέσουν περισσότερο από ένα μήνα και θα έχουν επίκεντρο το θεματικό πάρκο της Παυσιλυπούλης.

Στις 6.00 ξεκίνησε συναυλία με το μουσικό σχήμα «Ταξιδιώτες» στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας και στις 6:30μμ ο Αϊ- Βασίλης και η παρέα του ξεκίνησαν με αφετηρία τον σταθμό του ΟΣΕ τη διαδρομή τους προς το άλσος Παυσίλυπου υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής της Καρδίτσας.  Στις 7.00μμ με την άφιξη των ποδηλάτων στην κεντρική πλατεία, έγινε η φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Ο Δήμαρχος της Καρδίτσας Φώτης Αλεξάκος μαζί με τον Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Καρδίτσας ΒασίλειοΤσιάκο και τον Πρόεδρο του επιμελητηρίου Καρδίτσας Βύρωνα Παπά, καλωσόρισαν τους συμπολίτες μας με ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες από την σελίδα http://pausilipoupoli.gr όπου μπορείτε να ενημερώνεστε για τις εκδηλώσεις.

ΤΑ «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ» ΣΤΑ ΣΟΥΗΔΙΚΑ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση έχει διοργανώσει για σήμερα ο δραστήριος Ελληνοσουηδικός Σύλλογος (SGK). Πρόκειται για την παρουσίαση της σουηδικής μετάφρασης του μυθιστορήματος της Διδώς Σωτηρίου «Ματωμένα Χώματα» ή «Farväl  Anatolien»  (Καλή αντάμωση Ανατολή). 

Η παρουσίαση θα γίνει στο  Σουηδικό Ινστιτούτο, (Μητσαίων 9, Mακρυγιάννη) και θα είναι στα Σουηδικά  με περίληψη στα Ελληνικά. Παρουσιάστρια θα είναι η Βάνα Ιγγλέση, που μαζί με την Ελίζαμπετ Λούντβαλ έκαναν τη μετάφραση. Η Βάνα εγκαταστάθηκε το   1968 στη   Στοκχόλμη, είναι ψυχολόγος στο επάγγελμα, αλλά  πάντα ασχολείται με τον πολιτιστικό τομέα, εντάσσοντας την Τέχνη στη θεραπευτική διαδικασία. Υπήρξε προσωπική φίλη της Δ.Σωτηρίου και είχε διαρκείς επαφές μαζί της κατά την τελευταία  δεκαετία της ζωής της συγγραφέως. 

Το  «Καλή αντάμωση Ανατολή»  είναι ένα αφήγημα για τις χαμένες πατρίδες της Μ. Ασίας. Το μυθιστόρημα εξιστορεί την εποχή πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τα γεγονότα του 1922, όταν ενάμισυ εκατομμύριο. Έλληνες που ζούσαν ανέκαθεν στην Μικρά   Ασία εξαναγκάσθηκαν να εκπατρισθούν. Δεκάδες χιλιάδες αφανίσθηκαν. Η αφήγηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και μία καταγγελία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, που έδειξαν μία   συμφεροντολογική και διεφθαρμένη πολιτική.

Η   ηθοποιός Eύα  Στυλάντερ θα διαβάσει χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου. Βοηθούμενοι μάλιστα  από οπτικοακουστικό υλικό, θα δούμε και την ίδια τη Διδώ Σωτηρίου να μιλά για τα χρόνια εκείνα.

ΥΓ. Ο  Σύλλογος θα προσφέρει ποτό και μερικές σπεσιαλιτέ της Μικράς Ασίας. 

ΑΘΗΝΑ, 051220916