ΚΑΙΡΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ, ΚΑΙΡΟΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΥΛΙΑ

Καλημέρα της τελευταίας Δευτέρας και εβδομάδας του φετινού Νοέμβρη με φωτογραφία αρχείου από την προμνημονιακή εποχή, τότε που τα λάχανα ήταν λάχανα και τα παραπούλια, παραπούλια. Αμάραντος Καρδίτσας Νοέμβριος 2009, στον κήπο της κυρά Αντιγόνης Παπαδάκου σε φωτογραφία της Μάρως Κουρή. 

ΚΕΔΡΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 28112017

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΙΟΝΑΚΙ ΣΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Φτάσαμε αργά το απόγευμα με το μικρό λεωφορείο του ΚΤΕΛ στα Κέδρα, στην απώτατη προς δυσμάς κοινότητα της Ευρυτανίας και το φως δεν ήταν αρκετό (ούτε ο φακός κατάλληλος) να αποτυπώσουμε το λίγο χιόνι που πασπάλισε σήμερα ο Νοέμβριος τις κορυφές του Κόκκινου Στανού και της Ψηλόραχης. Μετά άρχισε να βρέχει, έπεσε το σκοτάδι κι εμείς καταπιαστήκαμε στο «Διάσελο», δίπλα στη σόμπα του Στέλιου που χωνεύει και νωπά κλαριά από πλατάνια με κάτι μεζέδες από ήμερο θήραμα που αν και είχε και κουδουνάκι όταν βοσκούσε στο Παλαιοκάτουνο, έδωσε μάλλον καλύτερο στόχο στον ρέκτη κυνηγό και κρασοτσιπουρογνωσία. Αύριο τα νεώτερα από τούτη τη μικρή πατρίδα και καλύτερες φωτογραφίες από το εκπληκτικό φθινόπωρο στον Απεράντιο…

ΚΕΔΡΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ, 27112017

ΤΑ ΑΓΙΟΔΗΜΗΤΡΙΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΥΛΗ

Παρακολουθώ χρόνια τώρα τέτοιο καιρό το άδειασμα των ορεινών χωριών από τους ανθρώπους, βασικά τους ηλικιωμένους που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να πάνε να ζήσουν το χειμώνα στις πόλεις και τις κωμοπόλεις καθώς δεν θέλουν να περάσουν τη δύσκολη, ομολογουμένως αυτή εποχή, χωρίς να τους χτυπήσει κανένας την πόρτα.

Δεν είναι πολλοί πια αυτοί οι άνθρωποι, έχουν λιγοστέψει δραματικά καθώς η γενιά τους αποσύρεται στους ουρανούς και τη θέση τους κανένας δεν παίρνει στις μικρές κοινότητες που έχουν πια διαλυθεί σε όλη την ορεινή και ημιορεινή Ελλλάδα. Φεύγουν για τις πόλεις όπου ζουν τα παιδιά τους για εκεί θεωρούν πως είναι περισσότερο ασφαλείς και για τις περιπτώσεις που προκύψουν θέματα υγείας να είναι και πιο κοντά στους γιατρούς και ελπίζουν πάντα ότι θα επιστρέψουν πάλι την άνοιξη στο σπίτι τους να ξεκαλοκαιριάσουν.  

Ότι έχουν φύγει το καταλαβαίνει κάποιος από τις κλειδωμένες πόρτες στις αυλές και τα αγιοδημητριάτικα που γέρνουν στις γλάστρες και λιώνουν μαζί με τα φύλλα από τα δέντρα που κανένας δεν θα σκουπίσει ως τον Απρίλη και το Πάσχα και επιβεβαιώνεται για την απουσία σαν δει πως ούτε και το τζάκι καπνίζει στο βυθισμένο στη σιωπή σπίτι… 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24112017

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕΤΑ 35 ΧΡΟΝΙΑ!!!

Με την Αγγέλα Ρήγα και τη Μαρία Γεώργη στον "Πειναλέοντα"

Είχαμε συναντηθεί πριν από 35 χρόνια στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, το 1982· χρονιά που για όλους και την Ελλάδα άνοιγε μια καινούργια εποχή και η δημοσιογραφία που σπουδάζαμε ήταν ένας στόχος που μας γοήτευε και πιστεύαμε ότι μέσω αυτής θα κατορθώναμε πολλά και λίγο – πολύ, αρκετοί ήταν που τα κατάφεραν…

Ήμασταν αρκετοί τότε οι σπουδαστές στο Εργαστήρι και ανεξάρτητα αν κάποιοι και κάποιες συνέχισαν στη δημοσιογραφία ή ασχολήθηκαν με άλλα στη ζωή τους, πολλοί είμαστε που κρατήσαμε τις νεανικές φιλίες που ανοίξαμε τότε ενώ πολλοί πάλι ήταν αυτοί που χάθηκαν στην Ελλάδα και τον κόσμο, αλλά πάντα τους θυμόμαστε και συχνά ρωτάμε τι κάνουν.

Μια τέτοια περίπτωση ήταν της Μαρίας Γεώργη και της Αγγέλας Ρήγα, δυο κορίτσια που έκαναν μάλιστα στενή παρέα τότε και που είχα να μάθω γι’ αυτά πολλά χρόνια αλλά ευτυχώς φρόντισε το Facebook και πριν από λίγες ημέρες μας ένωσε με τα δίκτυά του. Σαν να είχε συνωμοτίσει, μας έφερε σε επαφή την ίδια μέρα και περάσαμε ώρες πολλές να συζητάμε για εκείνα τα χρόνια και να μιλάμε για τους φίλους και τις φιλίες της εποχής. Η Μαρία μάλιστα η οποία ζει στην Κύπρο, μου έστειλε και μια φωτογραφία από την πορεία του Πολυτεχνείου το 1982 που μου θύμισε τη συμμετοχή μας σε αυτή.

Με την Μαρία Γεώργη στην πορεία Πολυτεχνείου το 1982

Για να το γιορτάσουμε μάλιστα την επανένωσή μας μετά από 35 χρόνια και με την ευκαιρία που η Μαρία ήρθε από την Κύπρο όπου ζει για λίγες ημέρες στην Ελλάδα κανονίσαμε να βγούμε μια βόλτα στα στέκια της περιοχής των Εξαρχείων που πηγαίναμε τότε. Ψάχνοντας στη μνήμη διαπιστώσαμε πως ελάχιστα από εκείνα έχουν απομείνει που δεν έχουν αλλάξει και το σπουδαιότερο απ’ όλα, ο «Πειναλέων» του Μακάριου Αβδελιώδη, (Μαυρομιχάλη 152) η ατμόσφαιρα του οποίου μας βοήθησε να θυμηθούμε ακόμη περισσότερα και συμφωνήσαμε την επόμενη συνάντηση να καλέσουμε κι άλλους από τους συμμαθητές.

ΑΘΗΝΑ, 24112017

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΑΝ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ

Κομμάτια της πόλης που το φθινόπωρο να δείχνει πως είσαι κάπου αλλού ή σε κάποια άλλη εποχή, είναι λίγα. Ένα από αυτά, δημιούργημα του αντικατοπτρισμού πάνω στον τυφλό γυάλινο τοίχο του άθλιου κτιρίου απέναντι από τα Προπύλαια όταν το κάδρο πιάσει μέσα μόνο τα κίτρινα φύλλα των πλατάνων που φυτεύτηκαν όταν η Ντόρα ήταν δήμαρχος, τη κεραμιδένια στέγη ενός από τα πιο παλιά κτίρια της Αθήνας και λίγο από τον βορεινό ουρανό της να καθρεφτίζεται σε τετράγωνα κομμάτια, στο φιμέ γυαλί του κτιρίου…

ΑΘΗΝΑ, 24112012

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΥΑΛΙΖΕΙ ΛΙΓΟ Η ΘΑΛΑΣΣΑ…

Είναι κάποιες στιγμές· όταν βλέπεις από κάποιο ψηλό κτίριο προς τη θάλασσα και νομίζεις πως ολόκληρη η πόλη ετοιμάζεται να κυλήσει στο Σαρωνικό· να πνιγεί για να γλιτώσει, να πλυθεί από τις αμαρτίες της ή απλά να πάρει το πλοίο να φύγει για ένα νησί, μια ήπειρο. Άλλες φορές πάλι· όταν λάμπει μέσα από ένα κενό σύννεφων σαν καθρέφτης ο Σαρωνικός, νομίζεις πως εκεί πέρα υπάρχει ένα τεράστιο αεροδρόμιο - κοσμοδρόμιο όπου ώρα με την ώρα θα κατέβει ένα σκάφος που θα μας πάρει και θα μας μεταφέρει πολύ μακριά, με πολλαπλάσια από τα φως ταχύτητα, σε κάποιο αστέρι στην άκρη του σύμπαντος. Το ζήτημα όμως είναι αν πρέπει να μας πάρει όλους. Γιατί μαζί , είτε στο βυθό πάμε, είτε στο αστέρι, πάλι τα ίδια θα κάνουμε. Και το χειρότερο; Δεν θα έχει μείνει κανένας πίσω για μαγιά για να γίνει ο νέος κόσμος. (Η φωτογραφία πριν από πέντε χρόνια, στη βεράντα του καφενείου Hondos Center στην πλατεία Αμερικής γι’ αυτό και ο Σαρωνικός φαίνεται σαν μια απαστράπτουσα λωρίδα θάλασσας ανάμεσα στον Πειραιά και την Αίγινα. Από ψηλότερα θα φαίνονταν πλατύτερος και θα δημιουργούσε άλλες σκέψεις).

ΑΘΗΝΑ, 23112017

Η ΒΟΥΛΗ ΣΤΟ ΧΡΥΣΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ασφαλώς και είναι για ένα ωραίο κτίριο η Βουλή των Ελλήνων και το οποίο φαντάζει πολύ όμορφο στο εξαίσιο αττικό φως του Νοεμβρίου - όταν μάλιστα ο ήλιος πέφτει στη δύση του προς τα βουνά της Πελοποννήσου και φλογίζει με τις τελευταίες του ακτίνες τον αιθέρα της πόλης. Θα ήταν πιο ωραίο και θα το απολαμβάναμε όλοι, αν αυτοί που πέρασαν από εκεί τις τελευταίες δεκαετίες, βουλευτές λέω και λογής παρατρεχάμενοι είχαν στο νου τους και τον κόσμο που τους ψήφισε και δεν κοίταζαν μόνο πως θα βολευτούν αυτοί και λίγοι δικοί τους στις καρέκλες και τους μεγάλους μισθούς. 

Σήμερα σκεφτόμαστε πως και κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του αντιμνημονιακού αγώνα 2010 – 2015 που φώναζαν «να καεί, να καεί…» μπήκαν μέσα από την κανονική πόρτα και αναθεώρησαν όπως τους βόλευε, πολλές από τις ωραίες αριστερές ιδέες με τις οποίες παραμύθιασαν τον κόσμο και τους ψήφισε!

ΑΘΗΝΑ, 22112017