ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Το έφερε ο δρόμος και πήγα χθες σε μια γειτονιά, πάνω από το σταθμό του Μετρό του Αγίου Δημητρίου (οδός Υψηλάντου που δεν έχει πινακίδες να το λένε πως είναι αυτή) και εκεί πραγματικά κατάλαβα πως είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Όχι βέβαια από τη ζέστη, αλλά από δυο συκιές που ήταν στην αυλή μιας παρατημένης μονοκατοικίας με σφαλιστά τα πορτοπαράθυρα. Ήταν δυο υπέροχα δέντρα γεμάτα σύκα και τα κλαδιά τους πέρναγαν τα σύνορα της τοίχου και κρέμονταν πάνω από το πεζοδρόμιο. Όσα έφταναν οι περαστικοί από το δρόμο τα είχαν κόψει από νωρίς και είχαν μείνει μόνο αυτά που θα γλυκάνουν απόψε και τη θέρμη της αττικής νύχτας και θα είναι έτοιμα αύριο το πρωί. Μου ήρθε να απλώσω το χέρι, ακόμα και να πηδήξω τον τοίχο να κόψω τα σύκα που με προκαλούσαν στα κλαδιά τους αλλά μαζεύτηκα. Μπορεί, είπα να με δει ο Σωτήρης Δημητρίου (μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να γράψει αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος αν μπει στο Facebook και μας δει να κρεμάμε πλυμένα και άπλυτα στη φόρα και να κάνουμε ψυχανάλυση με εικονικούς φίλους αργά το βράδυ που δεν μας παίρνει ο ύπνος;) που έγραψε το περίφημο βιβλίο «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» (Εκδόσεις "Παττάκη") και με παρεξηγήσει κάπως… 

Αλήθεια όμως, δεν σκέφτηκα το Σωτήρη – το πολύ να μπαίναμε μαζί στην αυλή, να χαιρόμασταν τα σύκα και μετά να λέγαμε και καμιά κουβέντα. Δεν φοβήθηκα το Σωτήρη, αλλά εκείνη τη στιγμή ήρθε στη μνήμη μου η εικόνα του αγροφύλακα και ντράπηκα αναδρομικά για κάποτε που με έπιασε πάνω σε μια κερασιά κάποιου χωριανού και με πήγε πιασμένο από το αυτί (πεντακόσια και βάλε μέτρα στο σπίτι να με περιποιηθεί με το βαρύ της χέρι η μάνα μου για την αταξία). Έτσι, εντελώς ξενέρωτα έβγαλα τη μηχανή, τράβηξα κάποιες φωτογραφίες που μοιράζομαι μαζί σας που σχολιάζουν τη σπανιότητα αυτού του δέντρου στην Αθήνα που κάποτε φημίζονταν για σύκα που έβγαζε. Εκείνη τη στιγμή ομολογώ πως ζήλεψα λιγάκι το Σωτήρη που πρόλαβε και γεύτηκε όλους τους καρπούς και την εκδοτική επιτυχία με τα ωραία «Οπωροφόρα…» του… 

ΑΘΗΝΑ, 24072016

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ…

Σας ευχαριστώ όλους για τις ωραίες και θερμές ευχές που μου στείλατε στη σελίδα μου, στο εσωτερικό κιβώτιο μηνυμάτων και στο τηλέφωνο βεβαίως, χθες  για τη γιορτή μου. Θα προσπαθήσω να σας ευχαριστήσω όλους και ξεχωριστά αλλά τούτο θέλει και το χρόνο του. Προς το παρόν σας στέλνω τις ευχαριστίες μου με μια προσωπική φωτογραφία από το ωραίο πανηγυράκι του Αί- Λιά στα Μάρμαρα της Φθιώτιδας στο οποίο είχα τη χαρά και την τιμή να συμμετάσχω και για το οποίο θα ακολουθήσει ιδιαίτερο ρεπορτάζ. Καλή δύναμη να έχουμε όλοι να προχωράμε και να ανεβαίνουμε ψηλά… 

ΑΘΗΝΑ, 21072016

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΔΟΛΙΑΝΑ

Κάτω από την προτομή του μάρτυρα της Εθνικής Αντίστασης παπα Βαστάκη, γίνεται το τρισάγιο για τους παρόντες και το μνημόσυνο για απόντες στον ουρανό Δολιανίτες.

Μπορεί το χωριό τους, η Στουρνάρα ή Δολιανά της Καλιακούδας να έχει σβήσει εδώ και αρκετά χρόνια από τον χάρτη των ευρυτανικών κοινοτήτων, ζει ακόμα στην καρδιά τους και με κάθε ευκαιρία οι κάτοικοι του από όλα τα μέρη της γης το τιμούν, το ζωντανεύουν και μια ημέρα του χρόνου το γιορτάζουν υποδειγματικά.

Ζήτημα ισοροπίας πάνω από τον αθεάτο Κρικελοπόταμο. Τα Δολιανά σε πρώτο πλάνο χαμηλά στη φωτογραφία και η Ρωσκά απέναντι, στην πλαγιά του φοβερού όρους.

Πρόκειται όπως αναφέρθηκε για το χωριό Δολιανά ή Στουρνάρα της Καλιακούδας που ανήκε μέχριπρόπερσι στο Δήμο Δομνίστας και τώρα αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καρπενησιού, στο οποίο  ανήμερα του Προφήτη Ηλία οι καταγόμενοι απ’ αυτό κάνουν κάθε χρόνο το αντάμωμά τους κάτω από τα θεριωμένα πουρνάρια της μικρής πλατείας μπροστά από το κλειστό σχολείο αλλά με ορθάνοιχτη την πόρτα του Αι – Θανάση, της μικρής τους μητρόπολης όπου και οι περισσότεροι της μέσης ηλικίας έχουν βαπτιστεί. Φυσικά και ο άγιος των ελληνικών βουνών έχει το δικό του καθίδρυμα, στη ράχη ανάμεσα Δολιανών και Κοντίβας αλλά όπως καταλαβαίνουμε είναι αδύνατον πλέον να περπατήσει ως εκεί το ο κόσμος και να γίνει πανηγύρι λόγω των δυσκολιών που παρουσιάζει η πρόσβαση. Γι’ αυτό και οι ευλαβείς Δολιανίτες μετέφεραν το πανηγύρι στη κέντρο του χωριού και έχουν αναγάγει αυτό σε αντάμωμα όλων των συγχωριανών και των φίλων των Δολιανών που όπως είδα από πέρσι μέχρι φέτος πολλαπλασιάζονται συνεχώς.

Φυσικά και ψυχή του πανηγυριού είναι οι Δολιανίτες της Αμερικής, και τα μέλη του Συλλόγου τους στην Ελλάδα χάρη στους οποίους κινείται το πανηγύρι αλλά και οι ντόπιοι, οι περισσότεροι από τους οποίους κατοικούν στα χωριά της Ποταμιάς,  δεν πάνε πίσω. Μπορεί βέβαια στα ερημωμένα Δολιανά να κατοικεί μόνιμα όλο το χρόνο ένας άνθρωπος, ο δραστήριος σε όλα του Νίκος Μουτογιάννης, αλλ’ αυτός ο άνθρωπος, χάρη στις ποικίλες δραστηριότητές αποτελεί πόλο ενδιαφέροντος και πολλοί είναι εκείνοι οι συμπολίτες μας που παρά τις δυσκολίες του δρόμου ανεβαίνουν συχνά στο χωριό να τον δούνε και να του κάνουν παρέα. Αυτός μαζί με λίγους άλλους Δολιανίτες προετοίμασαν τα πάντα για το πανηγύρι και φυσικά πρωτοστατούν σε όλα όσα χρειάζονταν να γίνουν.

Όσοι βέβαια είχαμε την χαρά να βρεθούμε στο αντάμωμα των Δολιανιτών το 2009 από την προηγουμένη ημέρα, ζήσαμε μια τρυφερή νύχτα με τους Δολιανίτες που μαζεύτηκαν στην πλατεία και έφαγαν όλοι σε κοινό τραπέζι ενώ κατόπιν ακολούθησαν κουβέντες και τραγούδια μέχρι αργά τη νύχτα. Την επομένη το πρωί ήρθε ο παπα Νίκος Αζακάς και έκανε τη λειτουργία στην όμορφη εκκλησία και μετά το πέρας και της αρτοκλασίας, όλοι στρώθηκαν στα τραπέζια που γέμισαν από ωραίο ψητό κρέας και άλλες νοστιμιές που είχαν ετοιμάσει από την προηγούμενη οι διοργανωτές κάτω από τη γενική φροντίδα του Χρήστου Βαστάκη .

Το αντάμωμα ξεκίνησε με το καλοσώρισμα του Παντελή Βαστάκη προς όλους τους παρευρισκόμενους, ακολούθησαν οι σύντομες ομιλίες από τους επισήμους και κατόπιν ο Παντελής άρχισε να ανακοινώνει τα χαιρετίσματα των ομογενών από όλο τον κόσμο που δεν μπόρεσαν φέτος να παραβρεθούν στο αντάμωμα και τα οποία συνοδεύονταν και με ένα σεβαστό ποσό προς την πατρίδα και κεράσματα σε όλο το πανηγύρι. Τα κεράσματα αυτά ανεξαρτήτως ποσού αποτελούν και το ιδιαίτερο στοιχείο του πανηγυριού των Δολιανών καθώς εκφράζουν ακριβώς τη νοσταλγία των ξενιτεμένων κι έτσι τους δίνεται η ευκαιρία να βρεθούν νοερά έστω δίπλα στους συγχωριανούς τους και να γιορτάσουν μαζί τους. Κατά μια μέτρια εκτίμηση, οι χορηγίες και τα κεράσματα νομίζω πως υπερκάλυψαν τα έξοδα του πανηγυριού και περίσσεψαν για ορισμένα έργα τα οποία γίνονται στο χωριό. Σημειώνεται επίσης πως φέτος δυναμική ήταν η παρουσία Δολιανιτών από την μακρινή Αυστραλία οι οποίοι και χάρηκαν περισσότερο απ’ όλους το πανηγύρι του χωριού τους.

Μετά από τα απαραίτητα αυτά διαδικαστικά άρχισαν τα όργανα, (Κώστας και Ηλίας Καλαμίδας,Σεραφείμ Μπακούσης και Μάκης Αναγνώστου)  τα οποία ακολούθησαν ένα ωραίο παραδοσιακό πρόγραμμα που άρεσε σε όλους και όλοι χόρεψαν με την ψυχή τους ως αργά το απόγευμα. Σημειώνουμε πως όπως συνηθίζεται από τα παλιά χρόνια, το χορό άνοιξαν λεβέντικα ο παπα Μυζήθρας από τη Ρωσκά με τον παπα Νίκο Αζακά και τους επισήμους ενώ σύντομα όλοι σηκώθηκαν και χόρεψαν με την ψυχή τους.

Το πριν και το μετά στη μαστοριά του παραδοσιακού κοκορετσιού.

ΑΘΗΝΑ, 20072010

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Ο Λάμπρος Ν. Γιαννούλης από τον Πρόδρομο Πρασιάς Ευρυτανίας χορεύει 

με το βιολί του Γιώργου Πότσιου (Ζιαβλάνη) στο πανηγύρι του Αι – Γιαννιού.

Ήταν μια πικρή μέρα η χθεσινή για κάποιες οικογένειες φίλων αλλά και μένα καθώς μαζί μετρήσαμε τρεις ανθρώπους λιγότερους από τους ήρωες των μικρών πατρίδων, όπως τους αποκαλούσα και είχα την τύχη να τους γνωρίσω και την τιμή να μοιραστώ μαζί τους σελίδες από μια ζωή γεμάτη από αγώνες για την προκοπή το σπίτι τους και τον τόπο τους.

Ήταν από τους τελευταίους καθώς όσοι μένουν πίσω μετριούνται στα δέκα δάχτυλα πλέον αυτοί οι άνθρωποι που παιδιά ή έφηβοι πέρασαν και μεγάλωσαν στην τραγική δεκαετία του 1940 – 1950 και κατόπιν, στηριζόμενοι αποκλειστικά στις δυνάμεις τους μπήκαν στον αγώνα της ζωής και τον κέρδισαν. Πρόκειται για τη γενιά των γονιών μας που ανέστησε μια κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τον εμφύλιο σπαραγμό Ελλάδα και η οποία είχε την ελπίδα πως εμείς θα την ανεβάζαμε πιο ψηλά αλλά αντιθέτως, φεύγουν απ’ αυτόν τον ακατανόητο για όλους μας πλέον κόσμο με την πίκρα των σκληρών διαψεύσεων. 

Η Γεωργία Τσιατσιάνη από τα Λαγκαδάκια των Βραγγιανών Αργιθέας

Έτσι από χθες δεν μπορούμε πια να ξανακουβεντιάσουμε με τον Γιώργο Κουκουλιάκο, τον εξαίρετο άνθρωπο στο καφενείο του οποίου στον Αμάραντο Καρδίτσας ενηλικιώθηκαν όλοι οι νέοι τότε και σήμερα ώριμοι συγχωριανοί και άκουσαν άπειρες ιστορίες από τον έμπειρο κυνηγό. Ούτε και η Γεωργία Τσιατσιάνη, από τον παραποτάμιο συνοικισμό Λαγκαδάκια των Βραγγιανών Αργιθέας θα μας περιμένει δίπλα στο τζάκι της να μας καλοδεχτεί και να μοιράσει την πείρα μιας γυναίκας που όλη της ζωή πάλεψε με τα χωράφια της και τα κοπάδια της για να αναστήσει την πολυμελή οικογένειά της. Ούτε όμως και τον Λάμπρο Ν. Γιαννούλη, άνθρωπο δοκιμασμένο σε όλες τις δυσκολίες της ζωής και εξαίρετο τσέλιγκα από τον Πρόδρομο Πρασιάς Ευρυτανίας θα καμαρώσουμε να χορεύει στα πανηγύρια και να γιορτάσουμε μαζί μικρές και μεγάλες χαρές της ζωής.

Ο Γιώργος Κουκουλιάκος από τον Αμάραντο Καρδίτσας

Ο Γιώργος Κουκουλιάκος, η Γεωργία Τσιατσιάνη και ο Λάμπρος Ν. Γιαννούλης ήταν από τους ανθρώπους που συνάντησα στις περιπλανήσεις στην ορεινή Ελλάδα οι οποίοι ήταν για μένα εξαιρετικοί αφηγητές και μου έδωσαν πολλές και πολύτιμες πληροφορίες για αυτά που αναζητούσα για τα κείμενά μου στις «Μικρές Πατρίδες» και τα βιβλία που φτιάχνω και πολλά απ’ όσα μου είπαν θα διαβάσετε στις επόμενες εκδόσεις. Λυπήθηκα που έφυγαν, με βάσανα δυστυχώς όλοι αλλά έχοντας όμως κάνει ένα πλήρη κύκλο ζωής, αφιερωμένο στον τόπο τους και στους δικούς τους ανθρώπους.

Με την απώλειά τους κλείνουν από ένα σπίτι σε κάθε χωριό, μέγεθος αν και φαίνεται ασήμαντο είναι εντούτοις τρομερό γιατί, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος ή κάποια να τους αναπληρώσει στο ρόλο, αλλά κυρίως στην ύπαρξη και την παρουσία τους στις απισχνασμένες πλέον κοινότητες των Ελλήνων. Καλό τους ταξίδι στην αντιπέρα όχθη της ζωής και καλή αντάμωση στους ουρανούς των μικρών μας πατρίδων…

ΑΘΗΝΑ, 15072016

ΟΙ ΝΕΑΡΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ…

Τους είδα πριν από λίγες μέρες, στην Ανθήλη,  μια γειτονιά πλέον της Λαμίας που μπορεί να θεωρηθεί και ως η μητρόπολη των πελαργών στον κάμπο του Σπερχειού και τούτο επειδή πολύ κοντά βρίσκονται οι εκβολές του ποταμού και οι μεγάλοι ορυζώνες.

Μέτρησα παραπάνω από οκτώ φωλιές σε όλη την Ανθήλη, από μια στα δυο καμπαναριά και μια στο μεγάλο τρούλο καθώς και αρκετές άλλες σε στύλους της ΔΕΗ που έχουν πάνω τους τον απαραίτητο δίσκο να μην «καίγονται» τα πουλιά. Εκεί λοιπόν στέκονταν τέσσερις νεαροί πελαργοί και αγνάντευαν τους ορυζώνες που θα δοκιμάσουν να βρουν μόνοι την τροφή τους σε λίγες ημέρες. Αλλά για να φτάσουν εκεί, πρέπει πρώτα να πετάξουν και αν τα φτερά τους δεν είναι δυνατά ποτέ μάλλον δεν θα το καταφέρουν. Γι’ αυτό και αρχίζουν να τα σηκώνουν, να φτερουγίζουν επί τόπου αρκετή ώρα, να ανεβαίνουν λίγο, να βλέπουν τον κόσμο από πιο ψηλά και να ξαναπέφτουν στην ασφάλεια της φωλιάς. Την ίδια άσκηση κάνουν εναλλάξ τα πελαργόπουλα αρκετές φορές την ημέρα και ετοιμάζονται για τη μεγάλη στιγμή που θα πάρουν τη ζωή στα φτερά τους.

Από τις ασκήσεις πετάγματος των νεαρών πελαργών, τραβήξαμε λίγες φωτογραφίες για να τους θαυμάσετε για τη χάρη και την κομψότητα που διαθέτουν και να τους ευχηθούμε καλή αρχή στην ενήλικη ζωή τους και βέβαια, καλό ταξίδι στην Αφρική που σε κάνα μήνα θα πάνε να ξεχειμωνιάσουν και να μας επιστρέψουν πάλι του χρόνου να ομορφήνουν τον τόπο μας… 

ΑΘΗΝΑ, 14072016

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΥΦΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΟΝΙΑ

Τα είκοσι χρόνια της γιόρτασε χθες το βράδυ στην αυλή του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων στο Θησσείο η «Χαονία και όσοι βρεθήκαμε εκεί απολαύσαμε μια σειρά εξαιρετικών εκτελέσεων από την όμορφη πολυφωνική συντροφιά ενώ πληροφορηθήκαμε και μας άνοιξε την όρεξη, το φετινό πρόγραμμα του μεγάλου «πολυφωνικού καραβανιού 2016 από τις 30 Ιουλίου μέχρι τις 12 Αυγούστου» στο μεγάλο ταξίδι των φωνών που διαρκώς ξαναρχίζει πιο όμορφο, πιο δοτικό, πιο μεθυστικό...

Χθες το βράδυ ακούσαμε ηπειρώτικα πολυφωνικά τραγούδια από όλες τις περιοχές της ηπειρώτικης πολυφωνίας (Πωγώνι, Δερόπολη, Άνω Πωγώνι, Μουργκάνα, Παρακάλαμος, Βούρκος, Χειμάρρα) και από όλες τις θεματικές της - τραγούδια του έρωτα και της αγάπης, της ξενιτιάς, της Ιστορίας και του θανάτου-  αλλά και πολυφωνικά τραγούδια από όλα τα άλλα είδη Ελλαδικής και ελληνόφωνης πολυφωνίας (Βώλακας Δράμας, Κέρκυρα, Κάρπαθο, ελληνόφωνη Κάτω Ιταλία) ενώ ακολούθησε και χορός - Από πωγωνίσιους χορούς μέχρι tarantella!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ «ΧΑΟΝΙΑ»

Ιούλιος 1996. Τότε ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι της "Χαονίας".  Στην αρχή σαν πολυφωνικό σχήμα, αργότερα σαν πολυφωνικό σύνολο, πάντα σαν μια πανέμορφη πολυφωνική συντροφιά. 
Ένα ταξίδι που αξιώνεται πολλούς και ωραίους σταθμούς, πολλούς και ωραίους συνταξιδιώτες, ξαναρχίζοντας διαρκώς, ιχνηλατώντας τα τοπία της πολυφωνικής παράδοσης, ψηλαφίζοντας τα όρια της πολυφωνικής έκφρασης, άνευ ορίων, άνευ όρων. 

Το πολυφωνικό σύνολο «Χαονία» εδώ και δύο δεκαετίες εμφανίζεται σε περισσότερες από χίλιες συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Αλβανία, Ιταλία, Γερμανία, Βουλγαρία, Ουαλία), πρωτοστατώντας στη δημιουργία και το ταξίδι του Πολυφωνικού Καραβανιού ενώ μέλη του διδάσκουν στο Εργαστήρι Πολυφωνίας του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων Φοιβος Ανωγειανάκης εδώ και 18 χρόνια. Για την προσφορά της η «Χαονία» βραβεύθηκε από την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας. 

ΑΘΗΝΑ, 14072016

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

ΟΙ ΧΕΡΣΑΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ…

Πολύ λίγα γνωρίζω για την ερωτική ζωή των χερσαίων χελωνών και αυτά περισσότερο από πείρας καθώς όλα τα χρόνια μου, μέχρι τότε που πήγα στο στρατό και λίγους μήνες μετά έζησα στα χωράφια, τις εξοχές και τα δάση του χωριού μου. Όλοι καταλαβαίναμε τότε πως ήταν η περίοδος αναπαραγωγής από τους πνιχτά σκουξίματα που ακούγονταν μέσα στα χόρτα και από τις χτυπήματα των κελυφών τους , ιδιαίτερα όταν η θηλυκή βαριά χελώνα δεν είχε τις ίδιες διαθέσεις με την αρσενική και προσπαθούσε να αποφύγει τη επαφή. Τότε πραγματικά αυτή γίνονταν λαγός και έτρεχε με πολλαπλάσια ταχύτητα από το κανονικό, αλλά η αρσενική, η οποία είναι πάντα στο μισό σχεδόν μέγεθος από τη θηλυκή και οπωσδήποτε περισσότερο ευέλικτη, δύσκολα κατάφερνε να σκαρφαλώσει πάνω, συνεχώς γλιστρούσε κι έτσι προκαλούνταν οι ξηροί θόρυβοι από τη σύγκρουση των δυο κελυφών.

Η στιγμή δε που θα μπορούσε να γίνει κάτι, ήταν μόνο αν η θηλυκή έβρισκε ένα εμπόδιο που δεν μπορούσε να περάσει κι έτσι παγιδευμένη ήταν εύκολο στη αρσενική να επιτελέσει το έργο της. Το κακό ήταν που ενώ ξέραμε πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, όσες φορές προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε την αρσενική, κρατώντας με τα πόδια μας τη θηλυκή ή την καθηλώναμε με ένα ξύλο, χώνονταν και οι δυο στο καβούκι τους και σταματούσαν κάθε δραστηριότητα γιατί φαίνεται δεν ήθελαν θεατές σε αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές τους.
Το ίδιο είχε ξεκινήσει να κάνουν και χθες το μεσημέρι οι δυο χελώνες, αλλά παραλίγο να γίνουν αλοιφή πριν κάνουν τίποτα γιατί η θηλυκή που πάντα προπορεύεται μπήκε χωρίς να νοιάζεται καθόλου για τα αυτοκίνητα στο δημόσιο δρόμο λίγο πριν από το χωριό. 

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΚΑΙ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ...

Σε συνέχεια του προηγούμενου σημειώματος για τις χελώνες που περνάνε απροειδοποίητα το δρόμο και ενδέχεται να γίνουν αυτοκόλλητες στην άσφαλτο, το ίδιο συμβαίνει και με τα φίδια, είτε πρόκειται για μικρά, είτε για μεγάλα. Αυτά τα άτυχα ζώα, σαν βρεθούν σε χωματόδρομο μπορούν θαυμάσια να περάσουν γρήγορα αφήνοντας μάλιστα και ίχνη από το πέρασμά τους στο χώμα. Αντιθέτως, όταν τύχει να βρεθούν σε άσφαλτο, τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί οι φολίδες της κοιλιάς τους οι οποίες αποτελούν και τον κύριο μηχανισμό κίνησής τους δεν «πιάνουν» στη λεία επιφάνεια και γι’ αυτό αν σας τύχει να τα συναντήσετε θα δείτε πως πάνε σαν παραζαλισμένα και ως εκ τούτου είναι εύκολα θύματα των τροχών και των πεζών ακόμα. Είναι σαν να κινούνται ακριβώς σε παγοδρόμιο ή σε μια γυάλινη επιφάνεια, εντελώς αδύναμα να αντιδράσουν, πόσο μάλιστα να επιτεθούν! Γι’ αυτό, αν βρεθούν μπροστά σας αφήστε τα να φύγουν, δεν θα αργήσουν και οπωσδήποτε, δεν χρειάζεται να κατεβείτε να τα βοηθήσετε, θα τα καταφέρουν μόνα τους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 13072009