ΕΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΡΙΚΕΛΟΠΟΤΑΜΟ

Η καλύτερη στιγμή: μια βουτιά στα νερά του Κρικελοπόταμου

Ήταν πρόκληση· η πρόσκληση των φίλων από τα ευρυτανικά χωριά Καστανιά, Πρόδρομος αλλά τα άλλα διπλανά του Προυσού να συμμετάσχω σε κάποια από τις δραστηριότητές του συλλόγου ΕΟΣ Πανταβρέχει που έχει ως στόχο την γνωριμία με τις φυσικές ομορφιές του τόπου του και βεβαίως την προβολή και την προστασία τους.

Όλοι μαζί σε μια φωτογραφία για να θυμόμαστε τον Κρικελοπόταμο

Έτσι μετά από ένα ωραίο και δροσερό περπάτημα το περασμένο Σάββατο στο Πανταβρέχει με τον φίλο Δημήτρη Παπαδιά βρεθήκαμε πρωί – πρωί του Σαββάτου στα Τριπόταμα πριν από τον Προυσό για να πάρουμε κι εμείς μέρος στην εκδήλωση «Παραποτάμια 2017», την διάσχιση δηλαδή του Κρικελοπόταμου από τα Τριπόταμα μέχρι τη γέφυρα Παύλου Μπακογιάννη στο ρέμα Δεκατιά κάτω από το χωριό Πρόδρομος η οποία περιλάμβανε και αγώνα. Τη συγκεκριμένη διαδρομή των 8 χιλιομέτρων μέσα στον Κρικελοπόταμο την έκανα για πρώτη φορά και μου άρεσε που γνώρισα κι αυτό το τμήμα του ποταμού και μένει μόνο εκείνο το δύσκολο όπως λένε κάποιοι τμήμα του Πανταβρέχει μετά τα στενά της Κοντίβας και το οποίο μπορεί να επιχειρήσω να κάνω κι εφέτος αν μου δοθεί η ευκαιρία.  

Το ξεκίνημα του αγώνα από τα Τριπόταμα

Η συμμετοχή κόσμου στο πέρασμα αυτό του Κρικελοπόταμου ήταν ικανοποιητική, 51 άτομα μετρήσαμε. Από νέα παιδιά μέχρι μεγάλους στην ηλικία και διήρκησε περί τις 3 ώρες. Το περπάτημα έγινε στην κοίτη του ποταμού ενώ δεν ήταν και λίγες οι φορές (πάνω από 30) που περάσαμε μέσα από τα νερά του τα οποία ήταν αρκετά ζεστά. Τα παιδιά μάλιστα δεν έχασαν την ευκαιρία να κολυμπήσουν στους μεγάλους βιρούς που συναντήσαμε και να δροσιστούν στα κατακάθαρα νερά του ποταμού.

Βουτιές στα ωραία νερά του ποταμού από μικρούς και μεγάλους

Στον αγώνα που είχε το πρόγραμμα, νικητές αναδείχθηκαν στους άνδρες οι Κωνσταντίνος Κουτρούμπας, Φλορέντζος Φραόλι και Νικόλαος Κωνσταντόπουλος ενώ στις γυναίκες οι Κωνσταντίνα Γρομιτσιάρη, Ανθούλα Περλέρου και Μαρία Σιάτρα. Ξεχωριστές ήταν οι συμμετοχές του αειθαλούς Στέφανου Μπόκου (82 ετών) που ήρθε γι’ αυτό από την Αγγλία, του Κωνσταντίνου Κούκου (75 ετών) και του Παναγιώτη Ζηνέλη που ήρθε από την Καλιφόρνια να περπατήσει τον ποταμό της μικρής του πατρίδας.

Από αριστερά: Στέφανος Μπόκος, Κωνσταντίνα Γκρομισιάρη, Νίκος Σιάτρας, Κωνσνατίνος Κούκος

Από αριστερά: Στέφανος Μπόκος, Δημήτης Βονόρτας, Παναγιώτης Ζηνέλλης

Με τα κορίτσια του Κρικελοπόταμου που βγήκαν πρώτες στον αγώνα

Στη γέφυρα Παύλου Μπακογιάννη έγινε η απονομή των κυπέλλων στους νικητές του αγώνα και των τιμητικών επαίνων στους συμμετέχοντες κι όλοι μαζί ευχηθήκαμε του χρόνου να είμαστε περισσότεροι και να μην κάνει και τόσο ζέστη όσο αυτές τις ημέρες… 

ΑΘΗΝΑ, 07082017

ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΠΟΥ ΦΥΛΟΥΝ ΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ

Η οροσειρά φυτρώνει μαζί με τα πλατάνια και τις ιτιές στις κοίτες των ποταμών. Μια αρχέγονη σχέση, βαθιά όσο ο χρόνος, συνδέει τις κορυφές με τους υδάτινους πλοκάμους της Πίνδου. Ο αφρός των ποταμών γίνεται υδρατμός, μια ελαφριά άχνη –σαν τη ψυχή των νερών- ανεβαίνει στον αιθέρα, στροβιλίζεται, ακουμπά μαλακά στις κορυφές. Η πυκνή σύναξη των ατμών δημιουργεί τούφες από σύννεφα που, καθώς πυκνώνουν, κυοφορούν τη βροχή, τους κεραυνούς, το χιόνι και το χαλάζι.

Οι πέτρες των βουνών και τα φυτά σαν σφουγγάρια θηλάζουν τους υδρατμούς – φλέβες αόρατες στέλνουν τα νερά στις αρτηρίες και κρυφά οδηγούνται στις υπόγειες θαυμαστές δεξαμενές που έχει προς τούτο δημιουργήσει η οροσειρά, όπου αγαθά στοιχεία και ευγενικές νεράιδες τα συγκεντρώνουν, τα νανουρίζουν στο σκοτάδι, τα χαϊδεύουν και τα προσέχουν σαν μικρά παιδιά. Επιστάτες αυτού του κόσμου είναι οι καλοπροαίρετοι δράκοι οι οποίοι εφαρμόζουν το δικό τους δίκαιο στη διανομή.

Αυτοί κρατούν τα κλειδιά των αγωγών που οδηγούν τα νερά στις πηγές. Αυτοί είναι οι μόνοι που αφουγκράζονται τις φωνές και τους ψιθύρους των νερών μέσα στις υπόγειες δεξαμενές και, σύμφωνα με όσα ακούνε, αποφασίζουν για την επιστροφή τους στο φως – πολύ σπάνια λαμβάνουν υπ’ όψη τους τις ανάγκες και τις προτεραιότητες που προβάλουν συνήθως οι άνθρωποι.

«ΟΡΕΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ» σελ. 28.

ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ

Τα ποτάμια μας, τα ποτάμια της Ευρυτανίας επί του προκειμένου και μάλιστα ο Κρικελοπόταμος στον οποίο αφιερώσαμε χθες και προχθές αρκετές ώρες για να τον γνωρίσουμε ήταν γεμάτα από ζωή· ψάρια με τα οποία τρέφονταν οι παραποτάμιοι πληθυσμοί, χέλια τα οποία μετά την κατασκευή των μεγάλων φραγμάτων έπαψαν να ονειρεύονται το μεγάλο ταξίδι στη θάλασσα των Σαργασών, βατράχια με τα οποία χόρταιναν τα αρπακτικά και τα νερόφιδα και ένα σωρό άλλα είδη ζώων, πουλιών, τρωκτικών και εντόμων και όλα μαζί συνέθεταν ιδιαίτερα, πλήρη οικοσυστήματα.

Τα πράγματα όμως δεν είναι όπως  παλιά καθώς ο άνθρωπος με τις δυνατότητες που του έδωσε η τεχνολογία για την κατασκευή δρόμων παντού (για τους οποίους απαιτούνται βάναυσες επεμβάσεις στη γεωφυσικό ανάγλυφο κάθε περιοχής) και η εγωϊστική αντίληψη της κάρπωσης από το ψάρεμα με παράνομα μέσα κυρίως οδήγησαν στην ερήμωση. Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτά έπαιξαν και τα σκουπίδια τα οποία ευτυχώς μειώθηκαν εξαιτίας της εγκατάλειψης από τους ανθρώπους σε όλα σχεδόν τα χωριά ενώ η αναψυχή βοήθησε κάπως να μην γίνονται πλέον σκουπιδότοποι διάφορα σημεία κοντά στους οικισμούς.

Τα λέω αυτά γιατί δυο μέρες χθες μέσα στα ποτάμια τα ψάρια που είδαμε ήταν ελάχιστα, κάτι μικρά και ασήμαντα. Ούτε άλλη ζωή είδαμε εκτός από πολλά μικρά βατραχάκια να πηδάνε μόλις μας καταλάβαιναν φοβισμένα από τις πέτρες στο νερό. Ούτε πουλιά ακούσαμε, ούτε άλλα ζωντανά είδαμε. Από νερόφιδα, είδαμε μόνο ένα μικρό το οποίο εντελώς αδιάφορο για την παρουσία μας, ελίσσονταν στο νερό και ήταν τυχερό, βρήκε και κατάπιε ένα βατραχάκι και αμέσως χώθηκε κάτω από μια πέτρα για να το χωνέψει. Η εικόνα αυτή ήταν και η μοναδική της φύσης να λειτουργεί ακόμη όπως αυτή ξέρει που είδαμε αλλά δεν ήταν αρκετή να μας αλλάξει τη γνώμη της απορρύθμισης που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια και είναι αμφίβολο αν μπορέσει να επανέλθει στην κανονικότητά της.

ΑΘΗΝΑ, 07082017

ΕΝΑΣ ΚΟΛΠΟΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΟΥΝΟΠΛΥΤΗΣ

Υποκλίνονται έτσι κι αλλιώς οι άνδρες μπροστά σε αυτό το σημείο του γυναικείου σώματος το οποίο δεν ονοματίζω για να μην αρχίσει το Facebook τις συστάσεις και μου κλείσει τη σελίδα  και έρχομαι κατευθείαν στο θέμα. Πρόκειται για την ονομασία αυτού του υπέροχου, μοναδικού μικρού κόλπου στο έρημο νησί στα Νότια της Αμοργού που καλείται Γραμβούσα ο οποίος ακούει στο εκπληκτικό, σύνθετο όνομα Μουνοπλύτης!

Έτσι υποκλίνομαι κι εγώ και θαρρώ πως και πολλούς άλλους θα ενθουσιάσω, στη σκιά εκείνου του άγνωστου ανθρώπου που ποιος ξέρει πριν από πόσα χρόνια ονόμασε έτσι τον κόλπο κι έτσι το βρήκαν και τον αποκαλούν και οι νεότεροι που έζησαν στο νησί. Μη πάει όμως το μυαλό σας ότι το ονόμασε έτσι επειδή κάτι άσεμνο ή τολμηρό συνέβαινε εκεί πέρα. Το λιγοστό γλυκό νεράκι που αναβλύζει στη ρίζα ενός βράχου, τόσο όσο φτάνει για να πλυθεί ένα μουνί ήταν αυτό που τον ενέπνευσε και έφτιαξε το όνομα για να ξεχωρίζει ο καταγάλανος όρμος από τους διπλανούς του. Πέρα όμως από το φιλολογικό μέρος του θέματος, η ονομασία αποκαλύπτει πως σε έναν κόσμο που και η σταγόνα του νερού ήταν πολύτιμη και όλοι, άνθρωποι και ζωντανά εξαρτιόνταν από τις δεξαμενές που μάζευαν νερό της βροχής το χειμώνα, περίσσευε λιγάκι και για την υγιεινή των γυναικών. 

ΑΘΗΝΑ, 02082017

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΑ

Εννοείται, πως σε κάθε ταξίδι στην Αμοργό, ένα προσκύνημα στο μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισας, της Παναγίας της παντεπόπτριας όλων των θαλασσών, είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα. Ένα διπλό προσκύνημα: για το υπερβατικό που έχει αυτός ο μοναδικός τόπος και το σπουδαίο μνημείο της Ορθοδοξίας αλλά και μια απόδοση τιμής στους γενναίους εκείνους ανθρώπους που πήραν τις τραχιές πέτρες στα χέρια τους και ύψωσαν με αυτές  πριν από πολλούς αιώνες ένα θαύμα της δημιουργίας που μόνο όποιος κοιτάζει ψηλά μπορεί να κάνει!

Και από το προσκύνημα του 2007!

Έτσι λοιπόν, βρέθηκα πάλι χθες το πρωί με τη δροσούλα του βοριά να ανεβαίνω τα μεγάλα σκαλοπάτια που οδηγούν στο Μοναστήρι, δίπλα από μικρές και μεγάλες παρέες νεαρών προσκυνητών που είχαν έρθει οι περισσότεροι με τις «γουρούνες» που φέτος έχουν πλημμυρίσει το νησί και δεν τους δελεάζει μόνο η ζωή του καλοκαιριού στην Αμοργό αλλά θέλουν να γνωρίζουν και εκείνα τα στοιχεία που το συνθέτουν και το κάνουν μοναδικό και ένοιωσα και ευχάριστα καθώς έβλεπα την ικανοποίησή τους για τη γνωριμία με τον ιερό χώρο και το αγνάντεμα στα θαλασσινά σταυροδρόμια του Αιγαίου και το πιο βαθύ μπλε όλων των θαλασσών του κόσμου… 

ΑΜΟΡΓΟΣ, 02082017

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

Πιστεύω στη φαντασία σας και επειδή θεωρώ πως τα καταφέρνετε πολύ καλά και στις αναγνώσεις κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων είπα απόψε που κορυφώνεται το καλοκαίρι να κάνουμε κάτι σαν διαγωνισμό γνώσεων να περάσει λίγο η νύχτα αλλά και να μάθουμε ορισμένα πράγματα. Η φωτογραφία σας πληροφορώ ότι είναι του R.G. HOEGLER και τραβήχτηκε το 1956 στο πιο διάσημο σήμερα νησί των Κυκλάδων...

ΑΘΗΝΑ, 27072017

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΕΒΑΤΙΝΑΣ ΜΕ ΝΥΦΙΚΟ…

Δεν είχε άλλο τρόπο, ο αειθαλής Παναγιώτης Μανίτας από τα Μάρμαρα Φθιώτιδας για να προστατεύσει τα σταφύλια στην κρεβατίνα της αυλής του στην Σπερχειάδα από τα έντομα και τα πουλιά και τα έντυσε με λευκά τούλια από μπομπονιέρες, δίνοντάς τους έτσι ένα εορταστικό χρώμα. Το ευχάριστο αποτέλεσμα, εκτός του ότι βοηθάει να διατηρηθούν και να ωριμάσουν καλύτερα οι καρποί στη θέση τους, ασφαλώς και υπονοεί και άλλα του βίου γλυκά πράγματα που με τον τρόπο μας, μπορούμε να διατηρήσουμε καλύπτοντάς τα με μια λεπτή διαφάνεια από την δημόσια θέα και το ενδιαφέρον που ενδεχομένως μπορεί να προκαλέσουν σε αδιάκριτα βλέμματα...

ΣΠΕΡΧΕΙΑΔΑ, 25072017