ΤΑ ΜΟΥΡΑ, ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΓΛΥΚΟΣ ΚΑΡΠΟΣ

Άρχισα από χθες μια καινούργια σειρά κειμένων για τη ζωή στο χωριό που και μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων για την αποφυγή της επιδημίας, παραμένει η ίδια και τη διαφορά κάνει η αλλαγή της εποχής που από πικρή άνοιξη εξελίσσεται σιγά – σιγά σε ψυχρό καλοκαίρι. Η θερμοκρασία δεν λέει να ανεβεί με τίποτα κι έτσι και οι κουβέρτες δεν πήγαν στη ντουλάπα αλλά και δυσκολεύονται να αναπτυχθούν όλα τα κηπευτικά.

Όσοι παρατηρούν προσεκτικά τα καιρικά φαινόμενα και θυμούνται, υπολογίζουν πως όλα έχουν καθυστερήσει να αναπτυχθούν τουλάχιστον δέκα ημέρες και τούτο μπορούμε να το διαπιστώσουμε και οι υπόλοιποι με απλό τρόπο. Για παράδειγμα: δεν έχουν βγει ακόμη τα βλίτα οποία παρά την ταπεινότητά τους ήταν πάντα καλοδεχούμενα γιατί αποτελούσαν στην ουσία την πρώτη παραγωγή του κήπου και φυσικά η πρώτη σαλάτα του καλοκαιριού.

Καθυστερημένα βγήκαν και τα κεράσια στα οποία αναφέρθηκα χθες αλλά ομολογώ παρασύρθηκα από το κύρος που έχουν αυτά τα λαμπερά φρούτα και ξέχασα τα μούρα που είναι και τα πρώτα που ωριμάζουν και στην μικρή πατρίδα αλλά οι περισσότεροι τα αγνοούν επιδεικτικά και ούτε καν φροντίζουν τις μουριές. Που και που τις κλάδευαν (τις πετσόκοβαν κυριολεκτικά) να ταΐσουν κατσίκες και κουνέλια αλλά από τότε που έκλεισε αυτός ο κύκλος κανένας δεν δίνει σημασία στις μουριές και στον καρπό τους.

Κοντά στο σπίτι είναι μια μουριά η οποία βγάζει εξαιρετικά άσπρα μούρα με πολύ γλυκό καρπό κι εφέτος που την κλάδεψα αυστηρά για να μην πάρει ύψος και βαρύνει τον ταλαιπωρημένο κορμό της και άφησα τα πλάγια κλαδιά, αυτά γέμισαν από καρπούς. Αυτή η μουριά είναι στο δρόμο που οδηγεί στον αχυρώνα και στο μεγάλο χωράφι και την χαιρετούσα κάθε μέρα που περνούσα από εκεί αλλά τούτες τις ημέρες που είναι γεμάτη καρπούς η καλημέρα μας γίνεται ολόκληρος διάλογος και κρατάει μέχρι να αδειάσω τα κλαδιά από τα μούρα τα οποία βρίσκω κάθε πρωί δροσερά – δροσερά να με περιμένουν.

Τα μούρα, αυτά τα άσπρα και κάποια άλλα, μελανά και μαύρα ήταν οι πρώτοι καρποί που δοκίμαζαν όλοι οι χωριανοί γιατί λίγο πολύ όλοι είχαν μια μουριά στην αυλή τους ενώ πολλές υπήρχαν και στα χωράφια των εξοχών. Σε αντίθεση με τα άλλα καρποφόρα δέντρα τις μουριές δεν τις φύτευε κανένας, το ρόλο αυτό είχαν αναλάβει τα πουλιά που έφταναν τα μούρα και στα πιο ψηλά κλαδιά και όπου άδειαζαν την κοιλία τους φύτρωνε κάποια. Τώρα πουλιά όπως παλιά δεν υπάρχουν, ούτε και κότες να περιμένουν κάτω από τις μουριές να χορτάσουν κι έτσι τα μούρα όπου ωριμάζουν πάνε χαμένα στο έδαφος.

Παλιότερα πάλι που τα μούρα ήταν καλοδεχούμενα απ’ όλους γιατί με αυτά δρόσιζαν και γλύκαιναν το στόμα τους στα χωράφια, όσοι μπορούσαν να ανέβουν στις μουριές τα μάζευαν ένα – ένα με τα χέρια και τα έτρωγαν αμέσως γιατί είναι τόσο ευαίσθητα που ούτε σε δοχείο μπορούν να μείνουν πολλή ώρα, ούτε και να μεταφερθούν. Όσοι δεν μπορούσαν να ανέβουν στις μουριές, άπλωναν κάτω από τα κλαδιά τους ένα καθαρό σεντόνι και με μια κλάρα τα τίναζαν και αυτά έπεφταν βροχή. Έτσι μπορούσαν να τα φάνε με τις χούφτες αλλά σκέφτονταν πως το σεντόνι έπρεπε να πάει για πλύσιμο γιατί κολλούσε και γι’ αυτό η ιδέα να τινάζουν μούρα δεν άρεσε καθόλου στις νοικοκυρές που δεν είχαν και πολύ χρόνο… 

ΥΓ. Τις φωτογραφίες τις τραβάει η Άρτεμη και παράλληλα μαθαίνει πράγματα από την αληθινή ζωή του τόπου που κανείς δεν φρόντισε να δείξει στους νεώτερους.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 17062020

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Πάει περίπου ενάμιση μήνας αφότου έπαψα να δημοσιεύω κείμενα κάτω από τον γενικό τίτλο «Ημερολόγιον εκούσιου εγκλεισμού» και αναφέρονταν σε πράγματα και καταστάσεις που ζούσαμε στο χωριό μου το διάστημα όπου μας βρήκε η επιδημία και τα μέτρα που ακολούθησαν. Κείμενα που συνοδεύονταν και από φωτογραφίες του τόπου και δραστηριοτήτων στο μεγάλο χωράφι που επί δυο μήνες πάλευα να το κερδίσω από το δάσος που το έπνιγε και νομίζω πως τα κατάφερα και όσο έχω δυνάμεις ελπίζω ότι θα το καλλιεργώ και θα φυτεύω δέντρα και εύχομαι να προλάβω να χαρώ τους καρπούς τους.

Φυσικά όλο αυτό το διάστημα περιόρισα το  γράψιμο και κρατούσα μόνο σημειώσεις  γιατί το μεγαλύτερο ζήτημα με το χωράφι ήταν και παραμένει ο χρόνος και ο οποίος έχει να κάνει με το πόσο κρατάει η ημέρα και εξαρτάται και από τον καιρό. Όταν μάλιστα όλες οι εργασίες γίνονται από την αρχή και ο στόχος δεν είναι η μονοκαλλιέργεια αλλά μια ποικιλία αγαθών που θα αντιστοιχεί σε ικανοποιητικό  ποσοστό στην παραγωγή που  απαιτούσε η διατροφή μιας μέσης οικογένειας πριν από μισό αιώνα, τότε είναι που δεν φτάνει η ημέρα και συχνά παρακαλούσα να καθυστερήσει λίγο ακόμη ο ήλιος να προκάμω τις δουλειές.

Με λίγα λόγια, μπήκα εκουσίως σε ένα κύκλο παραγωγής μέσα στο χρόνο, αυτόν που γνώρισα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου σε ένα χωριό 200 κατοίκων με αυτάρκεια σχεδόν στο 80% των αγαθών για την επιβίωση και αρκετά έσοδα από το εμπόριο ξηρών καρπών (καρύδια, κάστανα) καθώς και φρούτων με κυριότερα τα κεράσια που έφταναν φορτωμένα σε ζώα ως τη Λαμία και την Καρδίτσα. Δεν νοσταλγώ εκείνη την εποχή, ούτε την ωραιοποιώ – ήταν δύσκολη και την θυμάμαι καλά και μου την θυμίζουν ακόμη οι λίγες ηρωίδες της που έχουν απομείνει στο χωριό. Ανατρέχω όμως σε αυτή και αναζητώ όλα εκείνα τα στοιχεία, αρχέγονα και πρωτογενή ως επί το πλείστον που πλούτιζαν κάθε σπίτι στο χωριό, έδεναν τα μέλη κάθε οικογένειας και στηρίζονταν αποκλειστικά στις δυνάμεις των ανθρώπων και της κοινότητας μέσα φυσικά από τις συνθέσεις και τις αντιπαλότητές της.  

Αυτό αχνοφάνηκε στη διάρκεια της επιδημίας ανάμεσά μας αλλά ήμασταν πολύ λίγοι και οι περισσότεροι αδύναμοι, σωματικά, ψυχικά και πολιτιστικά να το εξελίξουμε και να του δώσουμε μορρφή. Νομίζω όμως ότι ούτε και αν ξαφνικά γέμιζε (μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων) το χωριό και την επιστροφή πολλών αγχωμένων συγχωριανών θα καταφέρναμε να αναβιώσουμε εκείνη την παλιά κοινότητά μας με όλα τα καλά και τα κακά βεβαίως που την χαρακτήριζαν. Γιατί αν και με την εμπειρία της επιδημίας και τον φόβο των δυσκολιών που σίγουρα θα ακολουθήσουν, η ανάγκη όπως την έβλεπαν οι παλιότεροι για τη συνέχεια της ζωής είναι πλέον κούφια . Ούτε η πρόβλεψη για το αύριο, ούτε και η σκέψη να μείνει κάτι πίσω για την επόμενη γενιά ευδοκιμεί πλέον. Ότι καλό φύτρωσε αυτή την παγωμένη άνοιξη στο χωριό μας, έμεινε ανάμνηση των λίγων που ήμασταν εκεί.

Το κείμενο αυτό φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο μιας εισαγωγής σε μια σειρά άλλων κειμένων.

ημερολογιακής πάλι γραφής πάνω στα στοιχεία που έχουν χαθεί αλλά και σ’ εκείνα που εν μέρει έχουν τα έχουν αντικαταστήσει στα πλαίσια της χαμένης κοινότητας του χωριού μου αλλά και γενικότερα. Σε εκείνα τα στοιχεία τα οποία είτε ως ανάμνηση επηρεάζουν την τρέχουσα καθημερινότητα και σε όσα έχουν επιβάλλει καινούργιες συμπεριφορές οι οποίες τραγικά προσπαθούν να δημιουργήσουν μια αίσθηση κοινότητας…

ΥΓ. Διάλεξα να στολίσω αυτό το κείμενο μια φωτογραφία με κεράσια από την κερασιά της αυλής η οποία και εφέτος έδωσε πάλι όλες τις δυνάμεις της να γεμίσει τα κλαδιά της καρπό και τα κατάφερε. Δεν είναι από τις ντόπιες ποικιλίες, αυτές που ήταν πλούτος κάποτε για το χωριό έχουν χαθεί γιατί κανείς δεν φρόντισε να τις διατηρήσει και να φροντίσει τα δέντρα που ήταν κεφάλαιο για κάθε νοικοκυριό.  Απ’ αυτή την κερασιά (με υπόξινο καρπό και πολύ ευαίσθητο)  φτιάχνουμε κάθε χρόνο γλυκό κεράσι και το χρώμα τους μας θυμίζει τα παλιά, περίφημα καψιώτικα κεράσια τα οποία ελάχιστοι έχουν μείνει στο χωριό να τα θυμούνται. Του χρόνου δε ελπίζω να έχουμε και τους πρώτους καρπούς από κερασιές που έφερα από την Έδεσσα, σε μια προσπάθεια να βελτιώσω την παραγωγή του χωριού αλλά και να μου θυμίζει τους δεσμούς αγάπης που έχω αναπτύξει τα τελευταία χρόνια με αυτόν τον τόπο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 16062020

ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΝΤΑΜΑΡΙΑ

Εδώ που συγκεντρώθηκαν οι διαδηλωτές μέχρι πριν από λίγες ημέρες ήταν η κορυφή Αέρας – Αφεντικό. Τώρα είναι νταμάρι και σαν αυτό πρόκειται να γίνουν όλες οι κορυφές και οι αυχένες της μικρής Καραβούλας στην πρώτη επίθεση και σε λίγο σε κάθε σημείο των Αγράφων, της Πίνδου και της Ηπείρου και των νησιών μη εξαιρουμένων…

Πατήσαμε σήμερα το πρωί τον Τύμπανο της Αργιθέας, συγκεκριμένα τη θέση Αέρας – Αφεντικό όπου οι εταιρείες που έχουν βάλει στόχο να ξεθεμελιώσουν τ’ Άγραφα ξεκίνησαν χωρίς άδεια να υψώσουν κτίριο 11 μέτρων και 800 τ.μ. το οποίο θα λειτουργήσει ως σταθμός υψηλής τάσης και συγκεντρώνει το ρεύμα όλων των αιολικών της Αργιθέας.

Η πορεία – διαμαρτυρία από φορείς και συλλογικότητες της Καρδίτσας έγινε με αφορμή την παράτυπη προσπάθεια της εταιρείας για έναρξη χωματουργικών εργασιών για το ΚΥΤ Μουζακίου του αιολικού «Αέρας – Αφεντικό» η οποία καταγγέλθηκε αρμοδίως από το «Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την προστασία των Αγράφων» σε όλες τις υπηρεσίες (Δασαρχείο Μουζακίου, Αστυνομία, Δικαιοσύνη) με αποτέλεσμα το σταμάτημά της.

Που πήγε η κορυφή Αέρας – Αφεντικό; Μετά την επίθεση της μπουλντόζας έγινε μπάζα ρίχτηκαν στην πλαγιά καταστρέφοντας το ορεινό λιβάδι που σχηματίστηκε στον φλοιό των Αγράφων χάρη στην επιμονή που έχει ο χρόνος και με τη βοήθεια του καιρού…

Η εικόνα που αντικρίσαμε τρομάζει και ήταν χαρακτηριστικά τα λόγια ενός γνωστού, παθιασμένου με τα Άγραφα ορειβάτη. «Εκεί ήταν μια καταπράσινη, ήμερη κορυφή» μας  είπε «και τώρα αυτό που βλέπουμε είναι ένα νταμάρι που χάσκει σαν μεγάλη πληγή και ποτέ δεν πρόκειται να γίνει ο τόπος όπως ήταν πριν». Όντως, η κορυφή ξεκοιλιάστηκε με τόση μανία που δεν μπορεί να καταλάβει ανθρώπινος νους. Η τραγική εικόνα ασφαλώς και προϊδεάζει για τη συνέχεια των έργων σε όλες τις κορυφές γύρω από τον Τύμπανο και τ’ Άγραφα και προκαλεί αγανάκτηση σε περισσότερο κόσμο για την πρακτική των εργολάβων αλλά και την αδράνεια της Πολιτείας ως προς την διαφύλαξη και προστασία της φύσης. Αν δεν σταματήσουν τώρα, όλες οι κορυφές των Αγράφων, της Αργιθέας και της Πίνδου σε λίγα χρόνια θα ταπεινωθούν από τις γιγάντιες ανεμογεννήτριες και τα ακόλουθα έργα.

Η καταστροφή έμεινε στη μέση χάρη στην έγκαιρη κινητοποίηση των μελών του «Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την προστασία των Αγράφων» αλλά οι εργολάβοι καιροφυλακτούν και κάποια στιγμή θα επανέλθουν να αποτελειώσουν την κορυφή…

Η ισοπέδωση της κορυφής Αέρας – Αφεντικό στον Τύμπανο ήταν η αρχή 

και σιγά – σιγά τα μηχανήματα προχώρησαν στον αυχένα και όπου 

τους είχαν υποδείξει, συνέχισαν την καταστροφή.

Αγναντεύοντας τον χορό των κορυφών της Αργιθέας από την θέση Αέρας – Αφεντικό προσπαθείς να διώξεις από την σκέψη σου την εικόνα με τις εκατοντάδες ανεμογεννήτριες που ετοιμάζονται να φυτέψουν σε κάθε σημείο του ορίζοντα.

Ο κόσμος που ανέβηκε σήμερα στον Τύμπανο έδειξε την αγωνία του για την ισοπέδωση των κορυφών (πράγμα που ετοιμάζεται να γίνει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, είτε πρόκειται για βουνά είτε για νησιά) και έστειλε ακόμη μια φορά το μήνυμά του στους τοπικούς άρχοντες που φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης αλλά και στην Πολιτεία που πρέπει επιτέλους να πάρει μια σαφή θέση και να σταματήσει το κερδοσκοπικό όργιο που γίνεται με τις… «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας» και να προστατεύσει την ελληνική φύση σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Η σημερινή πικρή εμπειρία στον Τύμπανο έδειξε πως ο αγώνας είναι μακρύς και γι’ αυτό πρέπει να ξεσηκωθούμε όλοι αν θέλουμε να κοιτάμε ψηλά…  

Το «Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την προστασία των Αγράφων» πρωτοστατεί
εδώ και πολλά χρόνια στην σωτηρία των Αγράφων

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 31052020

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΤΥΜΠΑΝΟ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ

Ο Τύμπανος, όπως ονομάζεται η κορυφή αλλά και ο αυχένας που χωρίζει τα νερά των βόρειων Αγράφων στην περιοχή του Μουζακίου και άλλα κυλάνε προς τον θεσσαλικό κάμπο και άλλα προς τον Αχελώο, μόνο κακές μνήμες έχει για όλη την Αργιθέα γιατί εκεί χάθηκαν τα περασμένα χρόνια μέσα στα χιόνια δεκάδες ψυχές…

Ακόμη και σήμερα που ο δρόμος είναι πιο βατός και ανοίγει από τα χιόνια συχνότερα, το πέρασμα του Τυμπάνου τον χειμώνα προβληματίζει και είναι ένας λόγος που για πολλούς αποτρέπει την επικοινωνία της Αργιθέας με τον έξω κόσμο! Ο Τύμπανος, για να μην μακρηγορούμε είναι ένα ανοιχτό ζήτημα για την Αργιθέα και κατά καιρούς ακούστηκαν διάφορες προτάσεις για σήραγγα αλλά μέχρι σήμερα δεν έγινε τίποτα και μάλλον ούτε πρόκειται να γίνει γιατί άδειασε ο τόπος και άλλαξαν και οι άνθρωποι. Λίγοι πια τολμούν να ξεχειμωνιάσουν στην Αργιθέα και χρόνο με το χρόνο ο αριθμός τους λιγοστεύει.

Αντί λοιπόν να γίνει κάτι σοβαρό να κρατηθεί ο κόσμος στην Αργιθέα, την φτωχότερη και πλέον παραμελημένη περιοχή της Ελλάδας, η «πράσινη ανάπτυξη» όπως την ονειρεύονται και την προωθούν διάφοροι αεριτζήδες εργολάβοι (με την υποστήριξη πολλών ντόπιων και την υποστήριξη των σχετικών υπηρεσιών) έβαλαν μπροστά να κάνουν τον Τύμπανο ένα τεράστιο βιομηχανικό πάρκο αιολικής ενέργειας. Είχαν ξεκινήσει προ καιρού αλλά χάρη στην κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής και των φορέων σταμάτησαν. Δεν άργησαν όμως να κάνουν πάλι την εμφάνισή τους τα μηχανήματα και να προχωρούν σε επίδειξη ισχύος σε έργα που θα διαλύσουν τον τόπο. Μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες σταμάτησαν, προφανώς για να εκτονωθεί η κατάσταση και σίγουρα θα ξεκινήσουν πάλι.

Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο και να αποσυρθούν εντελώς οι εργολάβοι από τον Τύμπανο και τα Άγραφα, το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την Προστασία των ΑΓΡΑΦΩΝ σε συνεργασία με τον ΕΟΣ Καρδίτσας και άλλες οργανώσεις και πρωτοβουλίες από την Καρδίτσα και την υπόλοιπη Ελλάδα διοργανώνει αύριο, Κυριακή 31 Μαΐου πορεία - εκδήλωση διαμαρτυρίας στον Τύμπανο. Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν και μέλη από το Δίκτυο Φορέων και Πολιτών για την Προστασία Ασπροποτάμου που βλέπουν να έρχεται η σειρά τους στην καταστροφή. Θα γίνει συμβολική ανάβαση από το διάσελο Αέρας στην κορυφή Μασούρι στα 1820μ, όπου κι αυτή όπως και η γειτονική κορυφή Φούρκα, είναι υποψήφιες για αιολικές εγκαταστάσεις.

Αναχώρηση για την πεζοπορία από Καρδίτσα, από το Αθλητικό Πάρκο στις 07:00 πμ.

Ώρα εκδήλωσης διαμαρτυρίας στο διάσελο Αέρας στον Τύμπανο 12:00.

Καλούνται όλοι οι φίλοι των Αγράφων για μαζική συμμετοχή. Καμία ενέργεια των εταιρειών για καταστροφή των βουνών μας δεν θα μείνει αναπάντητη.

Πληροφορίες - συμμετοχές τηλ.6934770763

(Οι φωτογραφίες από το διαδίκτυο. Ευχαριστώ αυτούς που τις τράβηξαν).

ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΜΑΣΚΑ ΣΑΣ

Οι κυρίες Ειρήνη Γιαννακοπούλου και Ελένη Κουντουρούπη από το ξενοδοχείο Aegialis Hotel & Spa, παραδίδουν στον Δήμαρχο Αμοργού κ. Λευτέρη Καραίσκο, Μάσκες επαναχρησιμοποιούμενες A-masks για όλους τους μαθητές του Γυμνασίου, του Λυκείου και του ΕΠΑΛ Αμοργού καθώς και για όλους τους εκπαιδευτικούς! Ακόμη προσέφεραν προστατευτικές μάσκες, για όλους τους εργαζόμενους στον Δήμο Αμοργού!

Ποιος περίμενε ότι οι μάσκες που μας απασχολούσαν μόνο στην περίοδο της Αποκριάς για να γίνονται πιο σοβαρές οι μεταμφιέσεις, άντε και σε κάποιες άλλες έκτακτες στιγμές της ζωής μας θα γίνονταν πλέον εξαιτίας του κορωνοϊού  (Covid - 19) απαραίτητο στοιχείο της καθημερινότητάς μας για να προφυλάσσει και την δική μας υγεία και τους άλλους γύρω μας.

Έτσι που ήρθαν εσχάτως τα πράγματα στην ιδιωτική και δημόσια κυρίως ζωή μας, η ζήτηση για μάσκες έγινε επιτακτική και πολλοί άνθρωποι έβαλαν προχώρησαν στην παραγωγή τους,  όχι μόνο με ιδιαίτερη επιχειρηματική πρακτική αλλά και με πολλή φαντασία προκειμένου να συνδυάσουν ένα αποτελεσματικό εργαλείο κατά της επιδημίας με την τέχνη. Μια ομάδα απ’ αυτούς αποτελούν και την εταιρεία A-Mask της οικογένειας Γιαννακοπούλου που δραστηριοποιείται στο νησί της Αμοργού στον τομέα του τουρισμού εδώ και 30 χρόνια και έχοντας την τεχνογνωσία παραγωγής, ραπτικής και προώθησης θέλησε να συνδράμει στην έλλειψη μέσων ατομικής προστασίας με τον δικό της τρόπο.

Έτσι εδώ και ένα μήνα παράγει στα εργαστήριά της στην Αιγιάλη 100% βαμβακερές επαναχρησιμοποιούμενες μάσκες για προστασία από την ατμοσφαιρική ρύπανση – υποαλλεργικές και φιλικές προς το περιβάλλον.

Οι αμοργιανές A-mask προσφέρουν τη δυνατότητα μακροχρόνιας χρήσης και κατασκευάζονται από μαλακά οικολογικά υφάσματα λεπτής υφής. Αποτελούνται από τρία στρώματα πιστοποιημένων υφασμάτων (ένα στρώμα 100% βαμβακερού υφάσματος και δύο στρώσεις οργανικής μουσελίνας). Διαθέτουν υψηλής ποιότητας ρυθμιζόμενο λάστιχο καθώς επίσης φέρουν στο επάνω μέρος ενσωματωμένο επιρρίνιο έλασμα για τέλεια εφαρμογή στη ράχη της μύτης.

Παρέχουν άριστη αναπνευστικότητα, είναι φιλικές με το πρόσωπο και δεν δημιουργούν δυσφορία στο χρήστη. Τέλος οι δημιουργοί τους έχουν επιλέξει πολύχρωμα - κυρίως παιδικά - σχέδια θέλοντας να δώσουν μια νότα χαράς και αισιοδοξίας στους συνανθρώπους μας σε αυτήν την ιδιαίτερη κατάσταση.

Οι A-Masks είναι κομψές και επαναχρησιμοποιούμενες μάσκες κατά την ρύπανση της ατμόσφαιρας που μπορούν να πλυθούν καθώς είναι και οικολογικές. Παρέχουν υψηλή προστασία για την ατμοσφαιρική ρύπανση, την αιθαλομίχλη, τη σκόνη και από τα σταγονίδια αναπνοής τρίτων. Είναι επαναχρησιμοποιούμενες, πλενόμενες και κατασκευασμένες από οικολογικά υλικά υψηλής ποιότητας. Παράγονται σε 4 μεγέθη, για παιδιά και ενήλικες, με ρυθμιζόμενα λάστιχα και φέρουν ενσωματωμένο επιρρίνιο έλασμα για τέλεια εφαρμογή στη ράχη της μύτης - δημιουργώντας μια στεγανή σφράγιση για την βέλτιστη προστασία. Ανθεκτικές και fashion-friendly, οι A-Masks είναι μοναδικής σχεδίασης συνδυάζοντας ποικιλία χρωμάτων-σχεδίων και υψηλής ποιότητας πρώτες ύλες.

Δείτε όλα τα χειροποίητα σχέδια: https://bit.ly/3c0CaxO

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΓΑΤΟ ΙΣΑΑΚ

Οι συνέπειες του τρίμηνου (εκούσιου) εγκλεισμού μου στο χωριό είναι πολλές, πρακτικές κυρίως γιατί κάποια πράγματα που κάνω στην πόλη έμειναν στη μέση ή ακυρώθηκαν. Όπως για παράδειγμα οι δουλειές που κάνω και δύσκολα πια μπαίνουν στη σειρά καθώς μέσα σε αυτές τις 100 ημέρες άλλαξαν τόσα πράγματα στη ζωή μας και το μέλλον, φοβάμαι πως κρύβει τόσες εκπλήξεις που δεν θα προλαβαίνουμε να τις μετρήσουμε!   

Αυτό είναι ένα μέρος των σκέψεων που με συνόδευαν τις δυο ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα για λόγους που έχουν να κάνουν με την φροντίδα των δοντιών μου.  Το άλλο μέρος είχε να κάνει με τους φίλους που βίωσαν ο καθένας με τον τρόπο του τα περιοριστικά μέτρα και όσο κι αν μάθαινα απ’ αυτούς με το τηλέφωνο και το δίκτυο ανυπομονούσα να τους ακούσω από κοντά και λυπάμαι που δεν μου έφτασε ο χρόνος να δω περισσότερους.

Έτσι μετά από ένα σύντομο πέρασμα στο κέντρο της πόλης το οποίο ομολογώ πια δεν αναγνωρίζω έτσι που το είδα με κλειστά καταστήματα, περιορισμούς στην λειτουργία άλλων και φυσικά με την αραιή, σαν να είναι Αύγουστος κίνηση.  Μόνο στην Αχαρνών και τους παραδρόμους της η κίνηση έδειχνε κανονική αλλά οι εικόνες που έβλεπα δεν ήταν της Αθήνας που ξέραμε αλλά ενός προάστίου της που κατοικείται κυρίως από Αφροασιάτες.

Το απόγευμα της Πέμπτης συναντηθήκαμε στον «Ναυτίλο» με τον Άρχοντα της Σόλωνος και τους ευρύτερου κέντρου της Αθήνας, Βασίλη Χατζηϊακώβου και αφού είπαμε ότι είχαμε να πούμε περπατήσαμε μαζί το κομμάτι της Χαριλάου Τρικούπη από Ακαδημίας ως Πανεπιστημίου με προορισμό το Polis για να ταίσουμε τον γάτο Ισαάκ που κι αυτός είναι θύμα των περιοριστικών μέτρων ως προς τη λειτουργία των καταστημάτων. Αυτός βέβαια ήταν μαθημένος να ζει στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου και ποτέ δεν έχει βγει στο δρόμο αλλά σίγουρα του έλειψε η κίνηση που είχε το Polis από κόσμο που σχετίζεται κυρίως με τη συγγραφή, τις εκδόσεις και την τέχνη. Όχι γιατί περίμενε να του φέρουν κανένα μεζεδάκι, μόνο χαιρετισμούς εισέπραττε και πολύ συμπάθεια απ’ όσους τον πρόσεχαν.

Για το φαγητό του υπεύθυνος ήταν κυρίως ο Βασίλης και ο οποίος δεν τον ξέχασε όλες τις ημέρες της καραντίνας και κάθε μέρα κατηφόριζε ως το Polis να τον ταίσει και μαζί με αυτόν έτρωγαν κάνα δυο άλλες αδέσποτες γάτες που τους έχει κάνει χάρη ο άτιμος να κυκλοφορούν στην επικράτειά του χωρίς ποτέ αυτές να παραβιάσουν τις δικές του κρυφές γωνιές, τις οποίες μάλιστα υπερασπίζεται με σθένος και έτοιμος πάντα για καυγά.

Πήγαμε στο Polis και μόλις μας είδε ήρθε και τρίφτηκε στα πόδια του Βασίλη ο οποίος του άνοιξε την κονσέρβα και ο Ισαάκ αμέσως την άδειασε ενώ δοκίμασε και από την άλλη που έβαλε για την ωραία αδέσποτη γάτα δείχνοντας της έτσι ότι αυτός είναι ο άρχοντας του αιθρίου. Φοβισμένη η γάτα περίμενε υπομονετικά να πάει ο Ισαάκ να πιει νερό να φάει ότι της άφησε ο αχόρταγος γάτος και πήγε και χώθηκε πίσω από τις πικροδάφνες περιμένοντας την επομένη επίσκεψη του Βασίλη και το τέλος της καραντίνας. Γιατί, όσο και αν τον ενδιαφέρει το φαγητό, κάποια πρόσωπα που συχνάζουν στο Polis σίγουρα του λείπουν έστω και αν έρχονται εκεί με άδεια χέρια. 

ΑΘΗΝΑ, 16052020   

ΕΝΑΣ ΑΚΤΗΜΩΝ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΟΜΟΝΟΙΑ!

Μια επείγουσα επέμβαση στα δόντια μου ήταν η αφορμή για την χθεσινή επίσκεψή μου στην Αθήνα και την παρουσία μου στα εγκαίνια της νέας πλατείας Ομονοίας, πλατεία την οποία γνωρίζω μισό αιώνα τώρα. Για μένα η Ομόνοια ήταν και παραμένει η πλέον σημαντική της Αθήνας και η ιστορία της έχει επηρεάσει βαθιά τον περισσότερο κόσμο της πόλης και της υπόλοιπης Ελλάδας. Για μας δε τους επαρχιώτες, η πλατεία Ομονοίας ήταν η κυρία είσοδος για την Αθήνα και το πρώτο στέκι μέχρι να αμοληθούμε στην πόλη και σιγά – σιγά μεταμορφωθούμε από παιδιά της μεταπολεμικής επαρχίας σε γνήσιους Αθηναίους.

Δεν θα γράψω πολλά αυτή τη στιγμή για το άνοιγμα της Ομόνοιας που έκανε ο δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης και ήταν μια μετρημένη τελετή με λίγο κόσμο. Ως είθισται όμως εσχάτως, δεν υπήρχε περίπτωση το γεγονός να μην  αφορμή για αντεγκλήσεις ειδικά στα δικτυακά μέσα και να ανοίξει ένας ακόμη διάλογος για τα μέτρα που δεν λαμβάνονται.

Εμένα πάντως μου άρεσε που είδα πάλι την Ομόνοια ανοιχτή για περπάτημα αλλά και στο μάτι του περαστικού και του επισκέπτη και με το όντας εντυπωσιακό σιντριβάνι να τη θυμίζει όπως ήταν πριν από σαράντα και βάλε χρόνια. Επί πλέον, η σύμπτωση με την πρώτη επίσκεψή μου από την αρχή της καραντίνας στην Αθήνα, αποτελεί για μένα και μια καινούργια πρόκληση για περισσότερα κείμενα και φωτογραφίες για μια πόλη που βιώνει και κινείται όπως διαπίστωσα σε μια σύντομη περιπλάνησή μου κάτω από άλλο ουρανό.   

Σύντομα θα δείτε αυτό το νέο έργο στο μπλογκ του Ακτήμονα του Αθηναίου!

ΑΘΗΝΑ, 15052020