ΔΥΟ ΚΑΛΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Ο Δημήτρης Πλιάκος και η Ρέα  στο κήπο τους

Χαίρομαι πολύ όταν βρίσκομαι στην Καρδίτσα και συναντώ παλιούς και νέους φίλους που ζουν εκεί και ιδιαίτερα όταν απολαμβάνουμε μαζί τα ωραία πράγματα που ζουν και φτιάχνουν. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Δημήτρης Πλιάκος που ζει με τη γυναίκα του Ρέα λίγο πιο πάνω από τη Μητρόπολη, σε ένα σπίτι που το έχουν διαμορφώσει με ιδιαίτερο γούστο με τα δυο μεγάλα σκυλιά τους, τον λεοντόσωμο Λάκυ και τη γλυκιά Ίρμα και ένα κοπάδι γάτες που μοιράζονται μαζί τη μεγάλη όμορφη αυλή και φυσικά όλο το κτήμα.

Υπεσύγχρονο αποστακτήριο με εξαιρετικά αποτελέσματα 

Ένα κοπάδι ασπρόμαυρες γάτες ζουν στην αυλή 

Ο Δημήτρης ταίζει στο στόμα την Ίρμα και ο Λάκυ παρακολουθεί 

Ο Δημήτρης Πλιάκος στο αμπέλι μπροστά από το σπίτι

Ο Δημήτρης και η Ρέα αφού έκαναν με επιτυχία τον κύκλο τους στις επιχειρήσεις, επέλεξαν να κατοικήσουν σε μια πλαγιά των Αγράφων, με ωραία θέα προς τον κάμπο και με υπομονή ανέστησαν τον κήπο και το παλιό αμπέλι που ήταν μπροστά από το κτήμα τους και τα καρποφόρα δέντρα που ήταν εκεί φυτεμένα. Αυτό τον μικρό παράδεισο γνώρισα μια ωραία λαμπερή ημέρα του Οκτωβρίου και ήμουν μάλιστα και τυχερός γιατί τους πέτυχα πάνω στην απόσταξη των δικών τους τσίπουρων και ομολογώ πως ήταν εξαιρετικά…

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 24112016

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΜΑΓΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Αν θα ήταν ανάποδα ο κόσμος, τότε τα δέντρα θα είχαν τις ρίζες τους στα σύννεφα και αυτή η βελανιδιά, που είναι δίπλα στο μονοπάτι που οδηγεί από τον Αμάραντο στις κορυφές του Ιτάμου και ο κορμός της σχηματίζει μια διχάλα, θα ήταν ένα ξωτικό και το κεφάλι του θα κρύβονταν μέσα στις φυλλωσιές· όπως κάνουν τα δεντροκόριτσα που ντρέπονται να τα δει ο διαβάτης και φοβούνται πως αν τα «πιάσει» η ματιά του θα χαθεί η μαγεία του κόσμου… 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 2311212

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ!!!

Με τον κυρ Λευτέρη Μάργαρη μπροστά στην είσοδο του ξυλουργείου του το οποίο βρίσκεται στον πάτο του χωριού και είναι έτοιμο να λειτουργήσει ξανά. (Η φωτογραφία από τον Ηλία Βροχίδη).

Συναντηθήκαμε πρώτη φορά το καλοκαίρι και αρχίσαμε μια μεγάλη κουβέντα για τη ζωή που πέρασε ο αειθαλής Λευτέρης Μάργαρης (1915) από το Φουρνά Ευρυτανίας και προχθές, κάτσαμε πάλι στο τραπέζι, δίπλα από τη σόμπα με εξαιρετικό κρασί, μεζεδάκια και την κυρά του, την ακούραστη Δήμητρα και αρχίσαμε να μιλάμε πάλι για τα περασμένα…

Ναι, για τα περασμένα που δεν ξέρουμε και δεν χορταίνουμε να τα ακούμε από ανθρώπους που τα έζησαν, μιλήσαμε πάλι προχθές στο Φουρνά με τον κυρ Λευτέρη και συμπληρώσαμε ότι μας είχε διαφύγει από το 1915 και δώθε. Μπορεί βέβαια να μην κατάλαβε τη ρώσικη επανάσταση του 1917 αλλά έχει αμυδρές μνήμες από την επιδημία γρίπης το 1918 και εντονότερες από την επιστροφή του στρατού από τη Μικρά Ασία. 

Μνήμες που πάνε και πιο πίσω, στους βαλκανικούς πολέμους που συμμετείχε ο πατέρας του, παλιότερα από ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και φυσικά τη ληστεία που κυριαρχούσε στην περιοχή τα χρόνια πριν και μετά από την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881 και τις συνέπειες που είχε για το Φουρνά και την περιοχή.

Αυτή  είναι η μεγάλη, η ιστορία των πολλών και διαβάζεται από τον καθένα όπως θέλει και με παραλλαγές ενδεχομένως και ποικίλες προσεγγίσεις επίσης γράφεται και στα βιβλία. Αυτή η ιστορία είναι και το πλαίσιο που κινήθηκε η ζωή του κυρ Λευτέρη και ό ίδιος, πρωταγωνίστησε ή ήταν θεατής και μάρτυς πολλών, σπουδαίων και συνταρακτικών γεγονότων από την  εφηβική του ηλικία, στην περίοδο του μεσοπολέμου μετά, στο μέτωπο της Αλβανίας που πολέμησε σαν τηλεγραφητής, στην Αντίσταση, στον Εμφύλιο, στην ανοικοδόμηση της χώρας μετά την δεκαετία του 1940 – 1950 και κατόπιν μαζί με τη γυναίκα του Δήμητρα, στον αγώνα της ζωής στο χωριό του, στα αμπέλια, στο δάσος, στα ξυλουργεία  χωρίς ποτέ να φύγουν από το Φουρνά όπου και σήμερα διαμένουν.

Έτσι λοιπόν χθες και προχθές ξαναπιάσαμε το νήμα της ζωής του κυρ Λευτέρη και της κυρά Δήμητρας και κουβεντιάσαμε επί ώρες για γράψουμε ένα μεγάλο κείμενο – αφιέρωμα σε αυτόν και τη γυναίκα του αλλά και να περιγράφει όσο μπορεί καλύτερα και την ιστορία του Φουρνά μετά την δεκαετία του ’50 και την κοινωνία μέσα στην οποία έζησε και πρόκοψε.

Ήταν μαζί και τα δυο παιδιά τους, ο Κώστας και ο Δημήτρης και όλοι μαζί τον ακούγαμε συνεπαρμένοι γιατί παρά το 102^ο έτος της ζωής του ο δραστήριος γέροντας διαθέτει ακόμη τέτοια συγκρότηση πνεύματος και μνήμης που εντυπωσιάζει για τις λεπτομέρειες που θυμάται, τα καίρια σχόλια που κάνει και την λεπτή κριτική στα πράγματα και στα γεγονότα. Τα παιδιά του και τα εγγόνια του τον έχουν ακούσει να αφηγείται πολλές φορές πράγματα από τη ζωή του και τη ζωή του χωριού αλλά για μένα ορισμένα ήταν πρωτάκουστα και τώρα μετά την απομαγνητοφώνηση αρκετών ωρών συζήτηση, ανυπομονώ για την επόμενη συνάντησή μας δίπλα στη σόμπα με τα ωραία που μας ετοιμάζει η κυρά Δήμητρα και φρέσκο, φετινό τσίπουρο.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 23112016

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΕ ΟΜΙΧΛΗ

Με άφησε χθες το απόγευμα ο καλός φίλος και διευθυντής του Δασαρχείου Φουρνά Σταύρος Κοσμάς ο οποίος με πήρε με το αυτοκίνητό του στη διαδρομή από Φουρνά προς Καρπενήσι στους Αγίους Αποστόλους, τον αυχένα στα σύνορα Φθιώτιδας με την Ευρυτανία, στις πλαγιές του Τυμφρηστού για να κατέβω στο χωριό από τον χωματόδρομο.

Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων με αραιά ομίχλη

Ήθελα να κατέβω εκεί για να περπατήσω μέσα στο δάσος και να ακούσω τις φωνές του το φθινόπωρο και να απολαύσω τη διαδρομή κι ας ήταν μέσα στην στεγνή ομίχλη. Στην αρχή που πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να έχω και τίποτα απρόοπτες συναντήσεις με αγρίμια αλλά παραμέρισα την ανόητη σκέψη και πήρα τον κατήφορο με πολύ θάρρος.

Η αραιή ομίχλη που είχε σκεπάσει την πλαγιά με συνόδεψε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και ανάλογα με το αεράκι που φυσούσε μου έκρυβε και μου αποκάλυπτε συστάδες από σοβαρά έλατα και γυμνές καστανιές και άπλωνε στο δάσος μια σιωπή που έσπαγε μόνο από τις φωνές από κάποιες κίσσες και τσίχλες. Τίποτα άλλο δεν άκουσα δυο ώρες μέσα στο δάσος που ήταν όμως όλο σκαμμένο, σαν κήπος την άνοιξη από τα αγριογούρουνα τα οποία βρίθουν εκεί γιατί είναι και απαγορευμένη για το κυνήγι περιοχή.

Αυτό το σκάψιμο των αγριογούρουνων ήταν που έδινε και μια έντονη οσμή αόρατων ζώων στο δάσος συνδυασμένη με την βαριά μυρωδιά των φύλλων που σαπίζουν. Δεν είδα κανένα αλλά ένιωθα πως ήταν κάπου εκεί κοντά και αν δεν με παρακολουθούσαν, σίγουρα είχαν καταλάβει το πέρασμά μου με τη μύτη της. Για να τους το δηλώσω μάλιστα ότι περνούσα, κάθε λίγο έβαζα μια δυνατή φωνή, χουγιατό το λένε στα χωριά και πιστεύουν ότι έτσι μπορεί να φοβηθούν τα επικίνδυνα αγρίμια. Το ότι όμως αυτά δεν ανταποκρίθηκαν ούτε με ένα ψίθυρο, με έκανε να πιστέψω πως εγώ ήμουν ο κυρίαρχος του δάσους.

Περπάτησα πάνω από μια ώρα μέχρι να βγω στη Λελούδα με την ομίχλη συντροφιά και με άφησε σαν πέρασα από το Λιβαδάκι και μέχρι να φτάσω στο χωριό είχε πια νυχτώσει και με υποδέχτηκαν μόνο οι σιωπηλές λάμπες που φωτίζουν τους άδειους δρόμους και τα παράθυρα με αναμμένα φώτα στα σπίτια του χωριού που μέτρησα δεν ξεπερνούσαν τα πέντε. Ως τα Χριστούγεννα θα γίνουν λιγότερα και τότε η σιωπή που άκουσα στο δάσος θα είναι η ίδια που θα γεμίσει το περισσότερο χωριό... 

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 24112016

ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ ΣΑΝ ΚΑΛΑΘΑΚΙ!

90 χρόνια χωρίζουν την κυρά Βαγγελή από την Δανάη...

Ομολογώ πως δεν ήξερα τον κάμπο της Καρδίστας και σαν άρχισα να τον περπατάω με αφορμή ένα αφιέρωμα στους Καραγκούνηδες για τη σειρά «Ρίζες» της εφημερίδας "Έθνος" στην αρχή δυσκολεύτηκα αλλά σιγά – σιγά άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα που με γέμισαν αισιοδοξία και γνώρισα τόσους ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή τους έβαλα στην καρδιά μου. Γι’ αυτό το λόγο αποφάσισα να υπερβώ ή να παρακάμψω κάποιους «κανόνες» (λέμε τώρα και πιστεύουμε πως η δημοσιογραφία έχει κανόνες και ανθρώπους που τους υπηρετούν σωστά) ώστε τελειώνοντας αυτό το έργο, να δεχθώ ευμενή και μόνο σχόλια. Είναι μια βάσανος αυτό που με υποχρεώνει να ξοδέψω πολύ περισσότερο χρόνο από τα συνηθισμένα, να περπατήσω περισσότερο στα χωριά και στον κάμπο, να μπω σε αρκετά σπίτια και να γνωρίσω πολλούς, μα πάρα πολλούς ανθρώπους. 

Τον πρώτο λόγο εδώ έχουν τα χέρια...

Γι’ αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους που η γνωριμία τους είναι πολύτιμη για μένα θέλω να σας μιλήσω σιγά – σιγά και θα αρχίσω με τη πιο σπουδαία Καραγκούνα που γνώρισα σήμερα και πήρα ένα μάθημα ζωής. Πρόκειται για την αειθαλή κυρά Βαγγελή Καραδήμου, γεννημένη κατά την εκτίμηση των οικείων της το 1899 ενώ για την Διοίκηση, είναι εγγεγραμμένη στα μητρώα του Παλαμά το έτος 1904. Αφορμή για να τη γνωρίσω ήταν η επίσκεψη στο σπίτι της (μένει ακόμα σε αυτό παντρεύτηκε και έζησε με τον μακαρίτη άντρα της Γιώργο) με κάποιους εκλεκτούς και δραστήριους περί τα πολιτιστικά πράγματα του τόπου τους φίλους από τον Παλαμά (Απόστολος Φιρφιρής, Άννα Τζέλλη και Σοφία Τζέλλα) να μας δείξει πως δένονταν στα χρόνια στο κεφάλι της νύφης ο περίφημος σκούφος της καραγκούνας. 

"Σαν καλαθάκι" έβλεπε τη νυφούλα η κυρά Βαγγελή...

«Νύφη» επί του προκειμένου ντύθηκε η 15χρονη κόρη της Σοφίας, Δανάη η οποία φορτώθηκε επί ένα δίωρο τη μεγάλη στολή που ζυγίζει 8 οκάδες και με αρκετή υπομονή αφέθηκε στην αγκαλιά της κυρά Βαγγελής η οποία μας εντυπωσίασε με την εκπληκτική μνήμη της και μας δίδαξε με τις παρατηρήσεις της πάνω σε όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την προαναφερόμενη φορεσιά. Και τι δεν θυμόνταν αυτή η υπέροχη γυναίκα! Κάθε κουβέντα της ήταν πολύτιμη και συμπλήρωνε τις γνώσεις των φίλων που κρέμονταν συγκινημένοι από τα χείλη της και κατέγραφαν κάθε κίνηση του χεριού της πάνω στα ρούχα και τα κοσμήματα. Είπε για γάμους που είδε στις αρχές του 20 αιώνα, για τα κεντήματα που έκαναν τότε, τα υλικά που χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή, για το χορό, το σεργιάνι. Δυο ολόκληρες ώρες την ακούγαμε με τεράστιο ενδιαφέρον και αν δεν καταλαβαίναμε πως κουράστηκε εκεί θα ήμασταν ακόμα! Τελειώνοντας την αναπαράσταση θα λέγαμε που κάναμε έκατσε δίπλα στη «νύφη» και της είπε: «Σαν καλαθάκι, σε κάναμε νυφούλα μ’!».

 
- Δεν νομίζω πως θα υπήρχε καλύτερο μάθημα για τη Δανάη που τη στόλισε «νύφη» μια γυναίκα που την ξεπερνούσε 90 ακριβώς χρόνια και φυσικά για όλους μας σήμερα το απόγευμα σε ένα καραγκούνικο σπίτι στον Παλαμά. Και επί πλέον για μένα ήταν και ένα μεγάλο μάθημα για το τι θα πρέπει να γράφουμε και να δείχνουμε σε όλα τα ΜΜΕ. 

ΚΑΡΔΙΤΣΑ, 22112009

ΥΓ. Επτά χρόνια μετά από εκείνο το ωραίο απόγευμα στον Παλαμά, η κυρά Βαγγελή μας κοιτάει και μας κρίνει από τους ουρανούς αλλά όσα μάθαμε απ' αυτή μένουν αξέχαστα.

ΤΟ ΒΕΛΟΥΧΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΟΥΚΑ

Λίγο μετά την Μακρακώμη, μια πινακίδα δεξιά στο δρόμο δείχνει πως αυτός οδηγεί στο χωριό Τσούκα, τη Φουρνά Ευρυτανίας μέσω Ζαχαράκι, τη Ρεντίνα και την Καρδίτσα. Πρόκειται για ένα ιστορικό δρόμο ο οποίος ξεκίνησε για να ενώνει την Φθιώτιδα με τη Θεσσαλία αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε και μόνο μέχρι την Τσούκα έχει άσφαλτο και μπορεί να πάει ένα συμβατικό αυτοκίνητο. Από εκεί κει πέρα είναι ένας απρόοπτος χωματόδρομος και μπορούν να τον περάσουν μόνο αγροτικά και ειδικά οχήματα!

Από αυτόν τον χωματόδρομο μπήκαμε χθες μαζί με τον Γιώργο Καραλή, πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Τσούκας «Όρειος Μείραξ» στο δυνατό αγροτικό του Παναγιώτη Κωνσταντέλλου (Ντελ για τους φίλους του) και πήγαμε ως τη διασταύρωση με το Ροβολιάρι και τη Ρεντίνα. Σκοπός τους ήταν και τους ευχαριστώ να γνωρίσω αυτόν τον υπέροχο τόπο τον οποίο βλέπω από το Βελούχι αλλά ποτέ δεν είχα αξιωθεί να τον περπατήσω.

Είδαμε πολλά και ωραία, κυρίως χωράφια οργωμένα, δάση και μεγάλες βελανιδιές ντυμένες με το χαλκό χρώμα του Νοέμβρη, καλύβες παλιές κτηνοτρόφων αλλά και καινούργιες, μιλήσαμε για πολλά και κανονίσαμε να ξανακάνουμε τη διαδρομή. Εγώ έκανα κάποιες φωτογραφίες γι’ αυτά που θέλω να γράψω τις επόμενες ημέρες αλλά δεν μπορώ να μην σας δείξω πως φαίνεται, παρά την ελαφρά ομίχλη που κάλυπτε όλη τη Δυτική Φθιώτιδα,  το μοναδικό, το τεράστιο Βελούχι από ένα σημείο αυτού του δρόμου!

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 21112016

ΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΑΣΠΡΗΣ ΓΑΤΑΣ

Λένε πως ορισμένοι άνθρωποι που έχουν γαλάζια μάτια ματιάζουν· πολλοί μάλιστα είναι αυτοί που μπορούν να καταθέσουν πως από τέτοια μάτια έχουν υποστεί τις συνέπειες ενός κακού ματιάσματος. Για να ματιαστεί δε κάποιος άνθρωπος, φυσικά και πρέπει να διαθέτει κάποια ιδιαίτερα -κατά συνθήκην καλά στοιχεία- που προκαλούν τη ζήλεια και το φθόνο αλλά πολλές φορές τούτο γίνεται και από απλό θαυμασμό για τον άλλον ή το έργο του ακόμα το οποίο μπορεί έτσι να καταστραφεί σε μια στιγμή. Τότε είναι που ο ματιασμένος καταφεύγει σε κάποια ηλικιωμένη γυναίκα συνήθως για να τον ξεματιάσει με τον τρόπο που ξέρει μόνο αυτή και μετά από κάποιες μυστικές πάντα ενέργειες, λόγια και κινήσεις ελευθερώνεται από το μάτι και ησυχάζει και επανέρχεται στην πρότερη κατάστασή του.

Αυτό βέβαια γίνεται μεταξύ των ανθρώπων και νομίζω πως καθόλου δεν συμβαίνει στον κόσμο των ζώων, πόσο δε από τις γάτες, όπως αυτή της φωτογραφίας που είδα ένα απόγευμα Νοέμβρη το 2011 σε μια αυλή της Λαγκάδας, οι οποίες ζουν μόνιμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν λοιπόν μάτιαζαν και οι γάτες με γαλάζια μάτια, τότε θα ήταν που ο καθένας μας θα ήθελε διαρκώς μια ξεματιάστρα δίπλα του για να του διώχνει το μάτι και έτσι θα παρέλυε ολόκληρη η κοινωνία από το απλό λόγο του ματιάσματος του ενός για τον άλλον...

ΑΜΟΡΓΟΣ, 22112011